შეჩვევაა და მოვალეობა
თურმე ცხოვრების თავი და ბოლო,
სხვა დანარჩენი - წამის ზეობა,
ლანდივით მოჩანს ხანდახან მხოლოდ.
ახლა დაცლილი, უფსკერო ზღვა ვარ, პირველი მოსვლა არ იყო ჩემი,
მეორედ მოსვლის იმედად ვდგავარ,
შენთან შეხვედრის ოცნებით ვკვდები...
მაშინაც თუ კი მწვერვალებს მოხნავ,
აკაფავ სულის ცისფერ ქარიშხლებს,
თუ კი შეძლებ და ჩემამდე მოხვალ,
თოფის გასროლით მაინც მანიშნე!