წვიმს, შორიახლოს დაეცა მეხი,
რაც იყო სიზმარს, ჩვენებას ჰგავდა,
რომ დაგივიწყო, რაღა ვქნა, მე ხომ
არაფერი მაქვს წარსულის გარდა.

მარტო შემოვრჩი უსაზღვრო სივრცეს
და მაინც შენთან არ ვაღიარებ,
რომ ახლა მკერდში ტკივილი მიცემს,
რომ ვერ ვიშუშებ იმ ნაიარევს.

რომ ისევ მახსოვს შენი სახელი
მაგ გულის ფეთქვა ჩქარი, ვით ჩიტი
და გამოხედვა შენი მსახვრალი,
სიყვარული, რომ აღმოჩნდა მითი.

შენზე ფიქრები დამყვება სულ თან
და მათით ვუძლებ დროებას მტარვალს,
მე ღამის ბოლო ვარ ამოსუნთქვა,
შენ განთიადის პირველი ქარვა.

გახსოვს, მეძახდი, ქარივით შეშლილს,
ქარი კი, ტკივილს იტანს ამაყად
და უპატრონოდ, შორს, სადღაც ხევში,
ჩაიჩეხება ქარი ამაღამ...

დანტე დარდიანი    21/01/2021