იოსებ ბროდსკი - ჭკუიდან კი არ შევიშლები, ზაფხული დამღლის...

ჭკუიდან კი არ შევიშლები, ზაფხული დამღლის,
კომოდში პერანგს დაძებნი და კარგავ შუადღეს.
სწრაფად მოვიდეს ზამთარი და დაფაროს ხალხი,
ეს ქალაქები, სიმწვანე კი - მათზე უადრეს.

ტანგაუხდელი მივწვები და უცნობ წიგნს გავშლი, 
კითხვას შუიდან დავიწყებ და დროს ასე განვლევ,
მსგავსად ბრმისაგან გაქცეული გაწვრთნილი ძაღლის -
გზას რომ გადაჭრის, თუ ინთება შუქნიშნის მწვანე. 

თავისუფლდები - როცა აღარ გახსოვს სახელი
ტირანის მამის და ჰალვაზე ტკბილია - ნერწყვი;
გადაგრეხილი ტვინი თუმც ჰგავს ვერძის  რქაგრეხილს,
ცისფერი თვალი არ ცრემლდება და აღარ მეწვის.

5 მაისი, 2021 წ.



Иосиф Бродский - Я не то что схожу с ума, но устал за лето…

Я не то что схожу с ума, но устал за лето.
За рубашкой в комод полезешь, и день потерян.
Поскорей бы, что ли, пришла зима и занесла всё это —
города, человеков, но для начала зелень.

Стану спать не раздевшись или читать с любого
места чужую книгу, покамест остатки года,
как собака, сбежавшая от слепого,
переходят в положенном месте асфальт.

Свобода —
это когда забываешь отчество у тирана,
а слюна во рту слаще халвы Шираза,
и, хотя твой мозг перекручен, как рог барана,
ничего не каплет из голубого глаза.

1976 г.