ცრემლს ნუ დაღვრი,ნუ აშფოთებ გარინდებას,
ეგ თვალები ცოტა ხანი მიმარტოვე,
თორემ ქარი ჩააქროლებს თავის კაბას
და შენც წახვალ და უსიტყვოდ მიმატოვებ.

ნუ გგონია იოლია ჩემთვის ახლა,
რომ ვუყურებ აცრემლებულ იადონებს,
სანამ აქ ხარ,სანამ კიდევ შემწევს ძალა,
შენ გიყურებ,რომ ვებრძოლო სიმარტოვეს.

ცრრემლს ნუ დაღვრი,ვერ გავუძლებ ასეთ თავსხმას,
ვიღვენთები... მსურს შენს ბაგეს ზედ დავადნე,
ახლა უფრო,უფრო ძლიერ მედარდები,
რადგან ამდენ ცრემლებისთვის გაგიმეტე.

ორივესთვის  მოვა ისევ გაზაფხული,
და ჩავუთქვამთ პირველ დილას ჩვენ-ჩვენ ნატვრას.
გათენდება,მაგრამ ერთად არ ვიქნებით,
ნაბიჯები აერევა ჩვენს ძველ ამბავს.