უილიამ  შექსპირი - სონეტი XVI - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

უფრთხილდი დრო-ჟამს მოსისხარს და სასტიკ მწვალებელს,
შეიარაღდი - არ დაგიპყროს ჭკნობის კირთებით,
ზღუდედ აღმართე უფრო მძლავრი ციხე მალევე,
ვიდრე მე შევძლებ შენთვის ლექსის ლიტონ რითმებით.

ბედნიერების მწვერვალზე ხარ ცადაყვანილი
და ქალწულები დაუთესავ ვენახ-ბაღებით,
მოისურვებდნენ გახარებას შენი ყვავილის,
გემგვანებოდნენ შენს ნახატზე მეტად ბალღები,

სანამდე დრო გაქვს, დაიჭირე შენი სარისტა -
არ დაიკარგოს სილამაზე ღვთივკურთხეული,
რამეთუ ჟამის საჭრეთელს და მგოსნის კალმისტარს
არ შეუძლიათ დიდხანს დაცვა შენი სხეულის.

გადააბარე სილამაზე ნანინანატრი -
მარად იცოცხლე შენი მსგავსის სხვაში ჩახატვით.

29 აგვისტო, 2021 წ.



William Shakespeare – Sonnet XVI

But wherefore do not you a mightier way
Make war upon this bloody tyrant, Time?
And fortify yourself in your decay
With means more blessed than my barren rhyme?

Now stand you on the top of happy hours,
And many maiden gardens yet unset
With virtuous wish would bear your living flowers,
Much liker than your painted counterfeit:

So should the lines of life that life repair,
Which this, Time's pencil, or my pupil pen,
Neither in inward worth nor outward fair,
Can make you live yourself in eyes of men.

To give away yourself keeps yourself still,
And you must live, drawn by your own sweet skill.

Sonnet 16 in modern English

But why don’t you use a more effective way of fighting this terrible tyrant, Time? And defend yourself with more effective methods than my useless poems? You are right at the peak of your life, and many maiden gardens, still unplanted, would love to bear you fresh young flowers much more like you than your portrait is. So your children, whose existence ensures your continuance, can give you perpetual life, something which neither Time’s paintbrush nor my poor pen can do. By giving yourself away you will preserve yourself, and so you will live, yourself being the artist who paints you.



Подстрочный перевод А.Шаракшане

Но почему ты сам, более решительно,
не поведешь войну против этого кровавого тирана, Времени,
и не построишь для себя укрепления против увядания
средствами более благословенными, чем мои бесплодные стихи?

Сейчас ты на вершине счастливых часов,
и много девственных садов, еще не засаженных,
с благочестивой охотой произвели бы на свет твои живые цветы,
гораздо более похожие на тебя, чем твое рисованное подобие.

Так и должны линии жизни обновлять твою жизнь,
ведь ни современная кисть, ни мое ученическое перо,
не способные передать ни твоих душевных качеств, ни внешней красоты,
не могут сделать так, чтобы ты, какой ты есть, жил в глазах людей.

Отдавая себя, ты сохранишь себя,
и так ты должен жить, запечатленный собственным сладостным мастерством.