ახლა დავწერ და ბოლო სტროფში მაინც გინატრებ,
ეს მონატრებაც ალბათ ისევ ჩემი ნაკლია
მერე უშენოდ გატარებულ დროზე ვიდარდებ,
მყავდი და მაინც, უშენობა როგორ მაკლია.

მიმალულ ფიქრებს დაუნამავს სევდით თვალები,
უსიტყვოდ განვლილ ბილიკებზე მხოლოდ დარდია,
მე გავძლებ მაგრამ ამ ქაოსში შენ მედარდები,
მგონი ამ ქვეყნად ყველაფერი ისეც ფანდია.

ჩემს ფიქრში ჩაგწერ და დროებით გაგერიდები.
ავყვები აღმართს,მონატრება იქ ხომ ცამდეა,
როგორც სტროფები,ისე ჩემ სულს გაერითმები,
უშენობით ხომ ეს აღმართი ცრემლით სავსეა.

ბოლო სტროფებში გპირდები რომ მაინც გინატრებ,
ათას გამვლელში მხოლოდ შენი მზერა მაკლია,
დავწერ და მერე უსათუოდ მწარედ ვინანებ,
“რომ შემიყვარდი ეს სისუსტეც ჩემი ნაკლია”…

გურო როყვა