ცხოვრების მხატვარს აუკრძალეს ფერთა ზმანება,
რეალობისთვის უფრო მძიმე ყოფილა “სარჩო”,
სრულყოფილება როცა ნიღაბს დაემგვანება,
სიბნელის უკან ძნელია, რომ მზე გადახარშო...

მე მკითხეს ერთხელ,”რატომ წერო ასე ალალად?!”
პასუხს ზეპირად მოელიან, ვიცი გაცემულს
ყველა ბილიკი გათელილი,შურით,ამაყად.
ბოდიში მაგრამ მეტად გავდა უფრო დაცემულს!!!!

გადალეწილი სიმართლიდან,მოჩანს ხედები,
შავ ბნელ სილუეტს აჩრდილებათ წერდა დავინჩი,
შორიდან ცქერა გვაჯადოებს ლურჯი ქედების,
მაგრამ ქედს მიღმა უფსკრულია.... ჩვენ კი არვიცით!!!

გურო როყვა