უილიამ  შექსპირი - სონეტი XXXV (35) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

ნამოქმედარი ნუ განაღვლებს, ნუ ხარ მგლოვარე:
ვარდს ეკლები აქვს და წყაროებს მოსდევს ლამგორი,
ღრუბლები ფარავთ, ბნელდებიან მზე და მთოვარე
და საძაგელი მატლი ხარობს კოკრის ამბორით.

ყველა შესცოდავს, ხოლო მე ვარ ლექსით შემცოდე,
შედარებებით რომ გამართლებ და ბრმად გენდობი,
თავს ვიზიანებ, როდესაც შენს მძიმე შეცდომებს
ახსნას ვუძებნი, წაგაქეზებ ზედმეტ შენდობით;

ავისმოქმედი როცა მაინც შემებრალება –
დუშმანს ვქომაგობ, საკუთარი თავის სანაცვლოდ,
მის სასარგებლოდ წავუყენებ ჩემს თავს ბრალდებას,
ზიზღს და სიყვარულს სურთ ერთურთი ხანძრით დანაცრონ,

რამეთუ გავხდი უნებური თანამგრძნობელი
დაუნდობელი მძარცველის და ჩემი მგმობელის.

21 სექტემბერი, ღვთისმშობლის შობა, 2021 წ.



William Shakespeare – Sonnet XXXV (35)


No more be grieved at that which thou hast done:
Roses have thorns, and silver fountains mud;
Clouds and eclipses stain both moon and sun,
And loathsome canker lives in sweetest bud.

All men make faults, and even I in this,
Authorizing thy trespass with compare,
Myself corrupting, salving thy amiss,
Excusing thy sins more than thy sins are;

For to thy sensual fault I bring in sense --
Thy adverse party is thy advocate --
And 'gainst myself a lawful plea commence:
Such civil war is in my love and hate

That I an accessary needs must be
To that sweet thief which sourly robs from me.


Sonnet 35 in modern English

Stop worrying about what you did. Roses have thorns and silver fountains have mud; clouds and eclipses obscure both the moon and the sun, and loathsome diseases live in the sweetest buds. All people make mistakes, and even I am making one in writing this. In condoning your transgression by comparing it with other things I’m corrupting myself, making allowances for your misdeeds, giving more excuses for them than they warrant, because what I’m doing is using my rational mind to address what are only physical lapses on your part. The injured party is your defender and I’m now pleading your case against mine. My love and hate are so at war with each other that I can’t help being an accessory to that sweet thief who robs me every hour.



Подстрочный перевод А.Шаракшане

Не печалься больше о том, что совершил:
у роз есть шипы, а в серебряных источниках — ил;
тучи и затмения пятнают луну и солнце,
и отвратительный червь живет в сладчайшем бутоне.

Все люди совершают проступки, и даже я — в этом стихотворении,
узаконивая твое прегрешение сравнениями;
унижая себя, врачую твою вину,
находя для твоих грехов больше оправданий, чем для грехов других.

Ведь чувственному проступку я придаю разумность —
противная для тебя сторона становится твоим адвокатом, —
и против себя самого начинаю тяжбу.
Такая гражданская война идет во мне между любовью и ненавистью,

что я поневоле становлюсь пособником
милого вора, который меня жестоко ограбил.