ღამეებს ახლა ისევ მივათრევ
და დარდით ვწურავ ღრუბლის აკიდოს,
მინდა,წავიღო შენი სინათლე,
ვარსკვლავგამოყრილ ცაზე დავკიდო.
არ გასდის ყავლი სამყაროს ნიღაბს,
უძღები დარჩა შვილი ისევე
და ღრუბლადქცეულ დღეების მიღმ
ისევ დაღლილი ქრისტე ისვენებს.
წინ ვერ მივდივარ და დარდებს ვუვლი,
თითქოს წარსულით აწმყოს ვღებავდე,
ცაში ლექსებად სათქმელი სული
ვეღარა მწვდება გათენებამდე.
ვერ ვიბრუნებდი რწმენას გათელილს
და ზღაპრის კუნძულს ცაში ვძირავდი
და ერთად მეწვის ყველა სანთელი
შეწირული და შეუწირავი.
თითებს ვიმტვრევდი წყევლით და კრულვით,
რავიცი,იქნებ გიჟად ვითვლები,
მინდა იცოდე,დაღლილი გული
მომაქვს შენამდე უფლის თითებით.
ახლა გრძნობაზე ფეხი დამიცდა
და გული ისევ აჰყვა მუსონებს,
ვდგავარ მარტოკა და დედამიწას
ქარში გაკიდულ ფიქრებს ვუსწორებ.