უილიამ  შექსპირი  -  სონეტი CIII (103) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

დამიბეჩავდა მუზა ერთ დროს ბუმბერაზული,
სახელის განთქმის ფართო ჰქონდა თუმც ასპარეზი,
შენს ხატებასთან უძლურია ქება კაზმული,
უთანადოა, განგადიდებ რადგან ხარვეზით! 

თუ ლექსს ვერ გიძღვნი, არ დამძრახო, გვედრი უდები,
შეხედე სარკეს, გამოჩნდება სახე ნატიფი,
ზეშთაგონებას ბორკავს ეშხი ფასდაუდები
და გავწბილდები მეხოტბეთა უფხო რაყიფი.

რამეთუ არ მსურს დავაკნინო შენი ბრწყინება, 
დავაზიანო სილამაზის დვრიტა, სადედი,
ერთადერთია ჩემი ლექსის მოწადინება,
მშვენიერება შეგიმოსოს შარავანდედით.

შეხედე სარკეს, ვიდრე გეტყვის ლექსთა პწკარები,
იქ გაცილებით მეტს იხილავ შეუდარებლივ!

20 მარტი, 2022 წ.



William Shakespeare – Sonnet CIII (103)

Alack, what poverty my Muse brings forth,
That having such a scope to show her pride,
The argument all bare is of more worth
Than when it hath my added praise beside!

O, blame me not, if I no more can write!
Look in your glass, and there appears a face
That over-goes my blunt invention quite,
Dulling my lines and doing me disgrace.

Were it not sinful then, striving to mend,
To mar the subject that before was well?
For to no other pass my verses tend
Than of your graces and your gifts to tell;

And more, much more, than in my verse can sit
Your own glass shows you when you look in it.


Sonnet 103: Translation to modern English

Alas, what poor poetry my muse brings out of me, considering the scope she has to display her skills. The subject can’t be improved on and doesn’t need my added praise! Oh don’t criticise me for not being able to write anymore! Look in your mirror and a face will appear that out-does my poor creative powers, stunting my verses and putting me to shame. Wouldn’t it be a sin if, in trying to improve my subject, I damaged something that was perfectly good before? Because there is nothing my verses aim at other than to count your charms and qualities; and there are many many more to be seen in your mirror, when you look in it, than can be contained in my verse.



Подстрочный перевод А.Шаракшане

Увы, какое убожество рождает моя Муза,
имеющая такие широкие возможности блеснуть,
при том что неприкрашенная [голая] тема является более ценной,
чем тогда, когда к ней добавлена моя хвала!

О не вини меня, если я больше не могу писать!
Посмотри в зеркало — там возникнет лицо,
которое превосходит полностью мое тупое воображение,
делая мои строки скучными и позоря меня.

Не грешно ли было бы тогда, пытаясь улучшить,
искажать предмет, который до того был хорош?
Ведь мои стихи не служат иной цели,
как рассказать о твоих прелестях и дарованиях,

а больше, гораздо больше, чем может вместиться в мои стихи,
твое собственное зеркало показывает тебе, когда ты смотришь в него.