უილიამ  შექსპირი  -  სონეტი CIX (109) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

ნუ დამაბრალებ ღალატს, თუმცა სხვაგან ცხოვრებამ
გზნება დამიცხრო და ნუ მკადრებ ამად სამდურავს,
ჩემთვის იოლი იყო თავთან გამოთხოვება,
ვიდრე ჩემს სულთან, შენს მკერდში რომ დაისადგურა.

იქ სახლობს ტრფობა და თუ სადმე წავხეტიალდი,
შინ დავბრუნდები ყარიბივით, გზას რომ დაკეცავს,
დათქმულ დროს მოვალ, შეუცვლელი - ბედის ტრიალით,
წყალს წამოვიღებ შეცოდების ჩამოსარეცხად.

ნუ დაიჯერებ, თუმც ცოდვებით მეც შევილახე,
ვით ამქვეყნიურ ცოდვას მონებს თითქმის ყოველი,
ისე დავეცი, მომერია ისე სიგლახე, 
შენი საუნჯე გამეცვალოს ცხოველმყოფელი.

უშენოდ ზეცაც არად მიღირს უვრცეს სამანის,
შენ ხარ ყოველი ჩემთვის, ვარდო, სუნთქვაც, ამანიც.

9 აპრილი, 2022 წ.



William Shakespeare – Sonnet CIX (109)

O, never say that I was false of heart,
Though absence seem'd my flame to qualify.
As easy might I from myself depart
As from my soul, which in thy breast doth lie:

That is my home of love: if I have ranged,
Like him that travels I return again,
Just to the time, not with the time exchanged,
So that myself bring water for my stain.

Never believe, though in my nature reign'd
All frailties that besiege all kinds of blood,
That it could so preposterously be stain'd,
To leave for nothing all thy sum of good;

For nothing this wide universe I call,
Save thou, my rose; in it thou art my all.


Sonnet 109: Translation to modern English

Oh, don’t say that I was untrue, even though our being apart made me appear cool. It would be as easy to me to be separated from myself as from you, to whom, if I ever stray, I return, like a traveller coming home; right on time, punctual, not affected by circumstances, so that I am myself bringing the water that will wash away my sin. Even if my nature had every kind of carnal weakness imaginable you shouldn’t believe that it could be so perversely sinful as to abandon all your goodness for worthless women, because I consider the whole universe worthless, apart from you, my rose of youth: you’re my everything in it.


Подстрочный перевод А.Шаракшане

О, никогда не говори, что я был неверен сердцем,
хотя разлука, как казалось, умерила во мне огонь страсти;
мне легче было бы расстаться с самим собой,
чем с моей душой, которая находится в твоей груди.

Там дом моей любви. Если я и блуждал,
то подобно тому, кто путешествует, я возвращаюсь
точно в срок, не изменившись от времени,
так что сам приношу воду, чтобы смыть пятно.

Никогда не верь, — хотя в моей натуре царили
все слабости, осаждающие всякую кровь, —
что она могла быть так чудовищно запятнана,
чтобы отказаться ради пустяков от всей суммы благ заключенных в тебе.

Я объявляю, что весь этот мир — ничто,
за исключением тебя, моя роза; в этом мире ты для меня всё.