უილიამ  შექსპირი  -  სონეტი CXXXVII (137) - თარგმნა ოთარ ცისკაძემ

უშტარო ტრფობავ, რა დამმართე ტაკიმასხარავ,
ვინ დაგადგინა  მიჯნურების მზერის მსახრავად?
მითხარი უგვანს თვალის ჩინი რატომ დახარბდა?
მაგრამ მახინჯსაც შეგვაჩეჩებ მზეთუნახავად.

გრძნებით შეკრული იმ ნავსადგურს ჩავებღაუჭე,
მრავალ მამაკაცს ჩაუშვია სადაც ანკვირა,
ორგულ თვალებით გამოკვერილ მტკიცე კაუჭზე
გრძნობა დამიბი და წამგვარე გონი საკვირვლად.

ნაკრძალად რად თვლის გული ალაგს ვარაუდებით,
თუკი ეუწყა, საკუთრება გახდა საერთო?
თვალი რადაა სინამდვილის გამამრუდები,
სიგონჯის ცქერით ასე დიდხანს რატომ გაერთო?

გულმა და თვალმა აირჩიეს ტკბობა სიყალბით
და დავსნეულდი სიმართლისგან განარიყალი.

1 ივნისი, ნინოობა, 2022 წ.


William Shakespeare – Sonnet CXXXVII (137)

Thou blind fool, Love, what dost thou to mine eyes,
That they behold, and see not what they see?
They know what beauty is, see where it lies,
Yet what the best is take the worst to be.

If eyes corrupt by over-partial looks
Be anchor'd in the bay where all men ride,
Why of eyes' falsehood hast thou forged hooks,
Whereto the judgment of my heart is tied?

Why should my heart think that a several plot
Which my heart knows the wide world's common place?
Or mine eyes seeing this, say this is not,
To put fair truth upon so foul a face?

In things right true my heart and eyes have erred,
And to this false plague are they now transferr'd.


Sonnet 137: Translation to modern English

You blind fool, Love, what are you doing to my eyes, that they look but don’t see what they’re looking at? They know what beauty is and where it is but mistake the worst for the best. If eyes, seduced by flirtatious glances, always dwell on a woman’s sexual charms, why have you forged a link between that misleading impression of the eyes and the judgment of my heart? Why should I think that she is my exclusive property when I know that she is every man’s? Or allow my eyes to deny it and think that such a foul lie is the truth? My heart and my eyes have mistaken falsehood for truth and are now owned by this deceitful woman.


Подстрочный перевод А.Шаракшане

Любовь, слепой глупец [шут], что ты сделала с моими глазами,
что они смотрят, но не видят того, что видят?
Они знают, что такое красота, видят, где она находится,
и все же лучшее принимают за худшее.

Если глазам, испорченным слишком пристрастными взглядами,
суждено стоять на якоре в той же бухте, где и все мужчины,
то почему из неверности глаз ты выковала крючья,
к которым привязан здравый смысл моего сердца?

Почему мое сердце полагает отдельным [огороженным] участком то,
что, как известно сердцу, является общим владением для всех на свете?
Или — почему мои глаза, видя это, говорят мне, что это не так,
прикрывая прекрасной верностью [добродетелью] такое отвратительное зрелище?

В том, что действительно верно [добродетельно], мое сердце и глаза заблуждались
и теперь они преданы этой напасти фальши.