უილიამ ბლეიკი - ოქროს ბადე

რიჟრაჟზე შემხვდა ქალწული სამი: -
„საით მიდიხარ, ყმაწვილო, საით?
გადაეყრები საბრალოვ ვარამს!“
ქვითინებენ და ცრემლი სდით ღვარად.

პირველი იყო მოსილი ალით,
მეორეს ეცვა ბექთარი რვალის,
ხოლო მესამეს - ცრემლი, ვაება
და ციაგებდა დამაბრმავებლად.

ოქროთი წნული მიჰქონდათ ბადე,
რომ გაეფინათ ხის ვარჯზე სადმე.
ავტირდი, რადგან დრო-ჟამის მიღმა
ტრფობის და ეშხის განვჭვრეტდი იღბალს,

შთაინთქმებოდნენ მწველი სახმილით,
დაუცხრომელი გულისწადილის.
ჩამომდიოდა უწყვეტად ცრემლი
და არვინ იყო ნუგეშისმცემი.

შემნიშნეს ცრემლი და სიმძიმილი,
ზეცის შემცდენი მაცდურ ღიმილით
ზევით ატყორცნეს ოქროს გაწარი,
დასრულდა მათი ნამოღვაწარიც.

დილაბინდისას ვიდექ ეული,
წყეულ ბადის ქვეშ გამომწყვდეული,
ვეკითხებოდი შემოსილს ალით,
შეჭურვილს ჯაჭვის პერანგით რვალის,
ცრემლით და ოხვრით დაფარულს, ზრდილად -
გათენდებოდა ჩემთვის ეს დილა?

21 ივლისი, 2022 წ.


William Blake - The Golden Net

Three Virgins at the break of day:—
'Whither, young man, whither away?
Alas for woe! alas for woe!'
They cry, and tears for ever flow.

The one was cloth'd in flames of fire,
The other cloth'd in iron wire,
The other cloth'd in tears and sighs
Dazzling bright before my eyes.

They bore a Net of golden twine
To hang upon the branches fine.
Pitying I wept to see the woe
That Love and Beauty undergo,

To be consum'd in burning fires
And in ungratified desires,
And in tears cloth'd night and day
Melted all my soul away.

When they saw my tears, a smile
That did Heaven itself beguile,
Bore the Golden Net aloft,
As on downy pinions soft,

Over the Morning of my day.
Underneath the net I stray,
Now entreating Burning Fire
Now entreating Iron Wire,
Now entreating Tears and Sighs—
O! when will the morning rise?