რაზე ოცნებობენ
ოცდაათს გადაცილებული გოგონები?
რა ახვევთ თავბრუს,
რას ელიან,
საით მიდიან?
ბოლოს როდის ნახეს ციცინათელები?
როდის დათვალეს ვარსკვლავები
სველ მიწაზე ზურგით გართხმულებმა,
როდის გაღეჭეს ნედლი თივის
ჯერ ნედლი ღერო,
უკირკიტეს მთვარეს,
ან ბოლოს როდის დაისერეს 
ბალახზე ხელი?
ცივი მდინარის კალაპოტში ფეხშიშველებმა როდის შეტოპეს?
დაუსხლტათ ფეხი,
წაიქცნენ და კისკისით ადგნენ?
ბაბუაწვერებს ბოლოს როდის
უბერეს სული?
როდის დახედეს თავის მუხლებს მოშიშვლებულზე
და იარებად დაითვალეს მოგონებები
იმ ბავშვობიდან მათი უკან მიბრუნებისას შორად რომ მოსჩანს,
სულ უფრო მეტად ბუზისხელაზე...

და საერთოდ,
როდის მოასწრეს ამ მცირე ხანში
ამ გოგონებმა
სავარცხლის უკან გადაგდება,
წლების ტყეებად გადაქცევა,
ემოციების კლდეებად ქცევა?
სიმარტოვის მტკნარ ტბებად ქცევა
როდის მოასწრეს?
იქნებ, იმ დღიდან 
ზღაპრებით რომ ძილი ისწავლეს,
სადაც ტირილის ნაცვლად ხშირად
სიმშვიდეს სთხოვდნენ,
სადაც სიჩუმეს ასწავლიდნენ
პროტესტის ნაცვლად,
სადაც უსიტყვო მორჩილების,
მოვალედ ხდიდნენ
და ეგონათ რომ გადარჩენაც აქედან მოდის!
იქნებ, ამიტომ წლებთან ერთად გადაეჩვივნენ ხმამაღალ სიცილს,
თვალებს ძირს ხრიდნენ
შინაგანი ამბოხის ნაცვლად,
იქნებ, ფიქრობდნენ
რომ დამარხვა ბევრად ამართლებს დასავიწყებლად,
მაგრამ მარხვაში, შიმშილისას,
რატომღა თხიან საკუთარ ხელით გათხრილ საფლავებს,
ფრჩხილებდაჭმული გოგონები,
ოცდაათს ზევით,
მიდიან საით?
ფიქრობენ რაზე?
რა ახვევთ თავბრუს?