ანა ახმატოვა - რეკვიემი (გაგრძელება)

5.

ჩვიდმეტი თვეა ხვედრს ვუწევ ჯაათს,
შინისკენ გიხმობ სნეული დედა,
ფეხქვეშ გავეგე  შენ გამო ჯალათს,
ჩემი შვილიც ხარ და ჩემი ელდაც. 

უკვე რამდენჯერ პირკატა მეცა,
უცნაურობა აღარ მთავრდება -
ვის ვთვლიდე კაცად, ანდა ვის - მხეცად,
დიდხანს ველოდო კიდევ მსჯავრდებას?

შემრჩა დამჭკნარი ყვავილთა შეკვრა
და სასაკმევლის ზარების რეკა,
ნატერფალების კვალი არსაით.

მზერას იტაცებს კაშკაშა კრთომა,
მალი სიკვდილით მიქადის კვდომას
მიმოციაგე დიდი ვარსკვლავი.

1939


6

უკვე გავიდა მრავალი კვირა
ამ უხალისო განწყობილების,
როგორ გიცქერდნენ საპყრობილეში,
თეთრი ღამენი, შვილო, მსურს მითხრა...

კვლავ მოგისჯიან ალბათ წვალებას,
ქორული მზერა გაგქირდავს მკაცრად
და მოასწავებს უთუოდ ჯვარცმას,
შენს გარდაუვალ გარდაცვალებას.

გაზაფხული, 1939

7.

მსჯავრი

მკერდს მიეხალა როყიო სიტყვა,
მოისურვილა ძალის წართმევა,
არა უშავს რა, რადგან მზად ვიყავ,
როგორღაც შევძლებ თავის გართმევას.

უნდა გავუძლო დღეს მკაცრ გამოცდას:
მომიწევს ხსოვნის ბოლომდე ჩაკვლა,
ხამს, სული მექცეს უგრძნობ ქვალოდად,
ახლად მომიწევს ცხოვრების სწავლაც.

თორემ... დარაბის მიღმა ახლანდელ
ზეიმს შევიგრძნობ ზაფხულის ალხის,
მე ხომ წინმხედი ფიქრით დავლანდე
ეს ნათელი დღე, დაცლილი სახლი. 

ზაფხული, 1939.
შადრევნის სახლი

(გაგრძელება იქნება)


Анна Ахматова – Реквием

Анна Ахматова - Реквием (продолжение)

5

Семнадцать месяцев кричу,
Зову тебя домой,
Кидалась в ноги палачу,
Ты сын и ужас мой.

Все перепуталось навек,
И мне не разобрать
Теперь, кто зверь, кто человек,
И долго ль казни ждать.

И только пыльные цветы,
И звон кадильный, и следы
Куда-то в никуда.

И прямо мне в глаза глядит
И скорой гибелью грозит
Огромная звезда.

    1939

          6

Легкие летят недели,
Что случилось, не пойму.
Как тебе, сынок, в тюрьму
Ночи белые глядели,

Как они опять глядят
Ястребиным жарким оком,
О твоем кресте высоком
И о смерти говорят.

    Весна 1939

          7

      Приговор

И упало каменное слово
На мою еще живую грудь.
Ничего, ведь я была готова,
Справлюсь с этим как-нибудь.

У меня сегодня много дела:
Надо память до конца убить,
Надо, чтоб душа окаменела,
Надо снова научиться жить.

А не то... Горячий шелест лета,
Словно праздник за моим окном.
Я давно предчувствовала этот
Светлый день и опустелый дом.

    [22 июня] 1939, Фонтанный Дом