#ლექსები
ვიპოვე და ფინალზე ძალიან ვიხალისე.
როგორ ჩანს ჩემი პიროვნული ხასიათი!

არ მახსოვდა, სერიოზულად დავიწყე კითხვა და ვიფიქრე, რა უბედურებაა ეს!  რა ვაი- ვუი ამიტეხია-მეთქი და ფინალში გადავყირავდი.
რომ დავწყნარდი ბოლოს,  მივხვდი, კომპოზიცია მომიფიქრებია ასეთი - მაქსიმალური გრადაცია და მერე ტვისტი ნახტომში????????????

ვინც ლექსმცოდნეობით ტერმინებში ვერ ერკვევით და არც უნდა ერკვეოდეთ, მათთვის ასე ავხსნიდი:
- აი, მთის  მთლად წვერზე რომ ახვიდე, დადგე და მერე უცებ თავით, ტრიალ- ტრიალით გადმოეშვა.
  კიდევ რა უჭირს, თუ დაბლა წყალია და თან ცურვაც იცი????????????

Giorgi Lobzhanidze

ნინო დარბაისელი

თავნატირალი
- - - - - - - 
(გ. ლობჟანიძეს)

ვაი სათქმელო,  მოგვიანე გამვლელებისთვის ამაოდ გაწვდილ  ხელისგულზე დადებულო,
ხან კონტექსტიდან სადღაც, გაღმა გადატანილო;
ანაგრამებო, მილიგრამობით ნაწვეთებო და ლექსებში დამარხულებო!

ვაი, სიტყვებო,
ჩემს ლექსამდე არარსებულნო,
ჩემი ნაკვნეტი ენის წვერზე დაბადებულნო!
ეპითეტებო, მოკვიმატო მეტაფორებო; თქვენ გაწეწილო რითმებო და მონორითმებო!

ვაი, ბგერებო,
ვაი, სუნთქვავ და შეგუბებულო სიჩუმეებო, ერთმანეთთან, როგორც შემეძლო, ისე შერთულ- შეხამებულნო!

ვაი თქვენ,  ჩემო სტრიქონებო,
ბავშვობიდანვე  ნაზომ-ნაწონო,
და უფრო კი,
ვაი თქვენ, მთელო  სტროფებო და სტროფოიდებო, ჩემგანვე ცივად გადახზულნო, 
ლექსმიღმა,  ხრამში ჩაჩეხილნო, 
სულ იმის გამო,  რომ ზოგჯერ რაღაც,  თქვენზე მცირე  თქვენზე მეტად და უმჯობესად  მეჩვენებოდა.

და ვაის-ვაი, შენ -  მკითხველო გზაარეულო, ჩემ კარს მომდგარო, 
პეშვი წყალიც რომ  ვერ შეგასვი ლექსისთვის მაშვრალს და ამაოდ ჩიტის მწველავმა დასაპურებლად  ხმიადიც რომ ვერ მოგიძიე;

  და კიდევ უფრო ვაის-ვაი, შენ მკითხველო წარმოსახულო, თურმე ჩემთვის  არგაჩენილო და არყოფნაში ჩარჩენილო!

და ვაის  ვაი და  ავაჰ-მე უშველებელი! - შენ, თავო ჩემო,  შე  საწყალო, რომ წერაზე ამაოდ დაშვერ!

და ახლა, როცა წყალ-მეწყერსაც გადაუვლია, ხავილისაგან ყელამოჩხაპნილ  თავს ვუღიმი მრუმე სარკეში.

მე და საწყალი?!
არ შეიძლება გულში მეტი დარდის შეშვება,
ფეხზე ვიკიდებ ამ ყველაფერს.
რა ადვილია -
ფეხზე ვიკიდებ -  გულზე მეშვება!