ჯონ კიტსი - სონეტი ბაირონს

ნაღვლიანია შენი ლექსის ხმატკბილი ჟღერა,
სულებს სინაზეს ჩაუნერგავ შერხევით სიმის,
თითქოს ოდესღაც თანაგრძნობამ სევდიან ღიმით
ჩანგზე დაუკრა, მოისმინე უკვდავი მღერა,

დაიმახსოვრე მელოდიის ყოველი ბგერა,
შენი სიმღერაც ნაღვლიანად ამიტომ ისმის,
უვიწყარ ჰანგებს გააბრწყინებს ნათელი ნიმბის
და დატყვევდება ერთიანად სმენაც და მზერაც,

უხდება სევდა, აზარნიშებს ვითარცა მთვარე
რიდეს სინათლით, როცა ღრუბლი დაფარავს მარღი,
გამონაჭვირით მაინც აფრქვევს ქარვის სხივს არეს,

ამშვენებს, როგორც ღია მარმარს მრავალი ძარღვი;
მომაკვდავ გედის კრინით სული აამღელვარე,
კვლავაც მოგვხიბლე ჯადოსნური საამო ნაღვლით!

3 მაისი, 2023 წ.


John Keats - Sonnet to Byron

Byron! how sweetly sad thy melody!
Attuning still the soul to tenderness,
As if soft Pity, with unusual stress,
Had touch'd her plaintive lute, and thou, being by,

Hadst caught the tones, nor suffer'd them to die.
O'ershadowing sorrow doth not make thee less
Delightful: thou thy griefs dost dress
With a bright halo, shining beamily,

As when a cloud the golden moon doth veil,
Its sides are ting'd with a resplendent glow,
Through the dark robe oft amber rays prevail,

And like fair veins in sable marble flow;
Still warble, dying swan! still tell the tale,
The enchanting tale, the tale of pleasing woe.