მ.ქ.-ს

ღიმილი?
არასდროს მოიშალო ელის,
მერე რა მოხდა თუ ისეთი არ ვარ
როგორსაც მოელოდი,
ცები, რომლებიც გადავიარეთ
და
მზეები, რომლებიც დავწვით,
ჩემი სახლის კედლებზეა ასახული ელ...

ფანჯრებზე ფარდებია,
ფარდები - გამჭვირვალე,
ხელი შიშველ ტანს ვერ მიფარავს,
ლექსი ლანჩაგდებულ ფეხსაცმელს...

მხოლოდ ერთი კითხვა მაქვს,
რამდენად ბრმა ხარ?

მე დედა მყავს ელ,
ცხრა მთას და ცხრა ზღვას
მიღმა და
ყოველ ვახშამზე,
მონატრებას აყოლებს უშაქრო ჩაის.

მე გული მაქვს ელ,
ცხრა მზის და ცხრა ცის
მაღლა და
ყოველ დღე გიყურებ,
როგორ დაფრინავ ჩემს ქვევით.

და ფრთები ელ, ფრთები,
გაიხადე და მოიხსენი,
არ გიხდება ამ სიმაღლეზე ყოფნა,
შენს ქვევით მე ვარ
ზღვის ნაპირზე, ვწევარ და
ზოგს გონია რომ ვირუჯები.

ამოვიდე? არა ელ არა,
მე მხოლოდ ოცნებებში ვარ მანდ და
მიწაზე რეალისტი ვარ
მწარე,
მწარე რეალისტი.

ყვითელი წვიმები იწყება ელ,
დელგმები მელის თუ გველის,
ვაბრუნოთ ცა?

ეს ჩემი სახლია ელის ჩამოხეული ფარდებით,
ეს ჩემი ხელია ელის კოჟრებით,
ეს ჩემი ტანია ალაგ-ალაგ მოშიშვლებული,
ეს მე ვარ,
ეს ცაა
ეს კი - შენ, ჩემს ცაზე.