შენ ისევ შორს ხარ.
თავს რამდენი ფიქრი მიყრია
ივსება წვიმის მონაცისფრო სუნით აული..
და ბლანტ სივრცეში ღამეები მაინც იტყვიან :-
არაშენობას.
და შენობის დღესასწაული

გადაიზრდება და გასცდება ფიქრებმორეულ
უსაზღვრო სივრცის შეუცნობელ დიაპაზონებს,
-სამყაროს მიღმა, სადაც ბედის მღვრიე მორევი
ახალთახალი იდეებით სიკვდილს განდომებს,

რომელიც შორი, იშვიათი და უკარება
ცხვირს აიბზუებს და ბავშვივით დაგემდურება...
შეუცნობელი ,,ვით" ფსალმუნი ან სახარება
ხმაგაკმენდილი
ისაუბრებს ჩემი ბუნება.

დღეებზე:-
სადაც არასოდეს ჩამოდგებიან
უკვე ჩავლილი ვაგონები მატარებლების,
დღეებზე: სადაც  ტყის პირეთში ციცქნა ქოხია
ჯერვერდამდგარი სიყვარულის მატარებელი.....