ახლა შემოდგომის დარებია
სიყვითლე შეეპარა კოინტარს.
შენ თუ არ მოხვედი, ქარი მოვა,
მოვა და ჭადრის ფოთოლს მოიტანს.

მოიტანს, ჭიშკართან დამიტოვებს,
ათას ჭირგამოვლილს და დამტვერილს.
ავიღებ სანიშნედ შევინახავ.
ასეთი შემინახავს რამდენი...

ერთად ვაგროვებდით მდინარესთან,
მზერებს რომ ვიცილებდით შურიანს.
ჩემთან წიგნებს შენი ხელების და
გვიანი შემოდგომის სუნი აქვთ.

დარები გაივლის, აცივდება,
ირგვლივ მთებს შემოვიკრებ მოთოვლილს,
ვიპოვი და შენს თავს გამახსენებს
ჩემს წიგნში ჩადებული ფოთოლი.