შენ ისევ  მეტყვი შენი სიგიჟე
სისულელეა, ბანძი იმიჯი.
ერთხელ შენს თავთან ისე მიგიშვებ
უკვე ათასჯერ მე რომ მიმიშვი.

მაშინ მიხვდები რაც უკვე ვიცი,
ვიცი და თუმცა ვერ გამიგია,
შუა ზამთარში თუ როგორ ვიწვი,
არის მისტიკა, არის მაგია.

რომ შეეხები შენს მკლავებს ფრთხილად,
რომ ეხები და თან არ ეხები,
შორი რომ არის ჯერ კიდევ დილა,
სურვილებს ბოლოდ რომ მოეღები.

რომ იგრძნობ შენი ტუჩების სიცხეს,
რომ იგრძნობ შენი ნერწყვის სისველეს,
შენს კოცნაც ყელის კიდესთან იცხებ,
და ღვთიურ მკერდზე რომ მიისვენებ.

ყურს რომ დაუგდებ შენს გულის ძგერას,
დაემსგავსები მოკლულ პაიკებს,
მაშინ სიგიჟეს მიხვდები მჯერა,
მიხვდები, თუმცა ვერას გაიგებ...