ვიგრძენი, წუხელ როგორ გაქვავდნენ ჩემი ხელები;
ადგომა ვცადე და ფეხებზე ლოდი ვიგრძენი;
ვიგრძენი კლდედ ქცეული სახიდან როგორ იწყებოდნენ მდინარეები და
სხვა ვერაფერი ვიგრძენი.
ყველაზე გრძელი ღამე გავათენე,
გაქვავებულმა დავიტირე ის, რაც მიყვარდა,
მთელი გულით მიყვარდა და
გულიც ქვად იქცა.
მესმოდა როგორ ჩურჩულებდნენ გამვლელები,
როგორ უკვირდათ ანდაც სულაც ვერ იჯერებდნენ,
რომ ეს ლოდების ერთი გროვა,
რომ ეს მიწიდან ამოყრილი დარდის კორომი,
ადრე, წარსულში, უხსოვარ დროს
ზღვასთან სახლობდა,
ზღვას ერეოდა მწვანე თვალებით...
ახლა ქვაა და იმ თვალებში მწვანე ზღვა უდგას.