ნინო დარბაისელი
მადლობას გიხდით , როგორც ყოველთვის ასეთი საინტერესო კომენტარებისთვის.

მადლობა, მუხა!
ვერ წარმოიდგენ, რა მადლიერი ვარ, რომ მყავხარ და სანდო, დაკვირვებულ მკითხველად მეგულები.
მხოლოდ ქება კი არა, წრფელი,  საჭირო შენიშვნაც ხომ ბევრჯერ მიმიღია შენგან.
ყოველთვის ძალიან მამხნევებს და მეხმარება  შენი გამოხმაურებანი..
ეს კომენტარი ფეისზე ამ ლექსის ქვეშ დავტოვე  ნინო ჩხიკვიშვილისთვის  მან კი ცალკე პოსტადაც გადაიტანა
და იქნებ დაგაინტერესოს:




“ავტორისეული -  ნინო დარბაისელის მინაწერი  ლექსზე ,, ლილის ბალდახინი”:

მადლობა, ქალბატონო ნინო. 

ამას თქვენთვის არ ვწერ, უჩემოდაც შესანიშნავად მოგეხსენებათ, სხვა მკითხველს კი შეიძლება , აღარ ახსოვდეს, რომ:

ბალდახინი - კოლაუ ნადირაძის შემოქმედებაში გამორჩეული სახე- კონცეპტი იყო.   

სამგანყოფილებიანი პირველი კრებულის ერთ განყოფილებასაც ასე უწოდა.  გუშინ,  წითელ პარასკევს მასზე ფიქრი მომეძალა. იმ კონტექსტში ვტრიალებდი და ეს რეტრო მოდერნისტული ლექსიც ამის შედეგად დაიბადა.  ამბად - ჩემივე ერთი პერსონაჟის - ერთი გზაარეული ქალის - ლილის  დაკრძალვის ისტორია ავიღე.    ძაღლს რა ჰქვიაო, ვინმემ რომ მკითხოს, ეს ჩიბია, ჩიბისი,  ინგლისური სეტერი, რომელიც  ლექსად დაიტირეს ცოსფერყანწელებმა და მწერალთა სახლის  ბაღში დაკრძალეს.  იდოს აქ კოლაუს ლექსი


კოლაუ ნადირაძე

ბალდახინი 

შევალ „Notre Dame“ -ში მოღუნული როგორც იუდა:

დიდი ქუჩების ავხორცობით ტანდაღალული:

ვიცი, ვერლენი მონანებით აქ მოდიდოდა.

რომ დიდი ცოდვა შეევედრა გადანახული.

შემომხედავენ წმინდანები დატვირთულ ცქერით; აკანკალებით იმათ თვალებს ჩავაშტერდები;

მლოცველთა ზურგებს ეფინება ყვითელი ფერი: დავთვალე შიშით ქარვისფერი ქრისტეს გვერდები.

ისევ ღვთისმშობლის გაღიმებას გავეკიდები;

შევკადრებ მხოლოდ: „ქალბატონო, ახ ჩემი გული!“

და თუ ავტირდი - მე მლოცველებს მოვერიდები, რომ სხვაზე მეტად არ ვეგონო მათ დაკარგული.

როცა ქუჩებში ნოემბერი დადის წვიმებით,

იქნება სცივათ მაშინ გამხდარ, უბინო ძაღლებს! თეთრ ბალდახინზე ქანაობენ სერაფიმები,

მიასვენებენ მოქალაქეს ყველაზე ნაკლებს

! ვინ შეგვახვედრებს, ვის უნდებვართ, ვინ მოგვიგონებს? დიდია ღამე…  ვინ გადახდის სახლებს სახურავს?

მხოლოდ პოეტი გაბრაზებით დაცლის სტრიქონებს და ჭლექიან ცოლს ღმერთზე მომდურავს.

მივმართავ ჩემ თავს მონოლოგით და ვეტყვი ასე:

„თქვენ, სულო ჩემო, საცოდავი ხართ როგორც ბავშვი! რისთვის არ მოგწონთ ეს ცხოვრება და სიძვირფასე?

წავიდეთ ერთად, ჩუმათ ჩავსხდეთ მოთეთრო ნავში.

მე თქვენ ოქროს თმებს გადაგვარცხნით იქ მორიდებით, თეთრ კაბით მოგრთავთ, დაკიცონით მცივანა ფეხებს;

და თუ ქალაქმა გადაგვრეკა თავის დიდებით - წავალთ და მტრედებს გადავუყრით პურის ნატეხებს.

გრამაფონის ხმა (უკვდავია მომგონი მისი!) ჩვენ მოგვესმება სახლებიდან ნელი ხრიალით.

და თუ დაგვიდგა დღე მზიანი და სამაისო -დავუართ ლეკურს თავმომწონე ცეკვა ტრიალით!„“

კარგია.