მოულოდნელად ამოვარდნილი ქარისაგან მიმოფანტულ ყვავილებს აგროვებს დიდი გაზაფხულის დასახატად.მარტოდ დარჩენილი, უძილო ღამეების ფსკერზე საკუთარ შემოგარენს ფიქრით შემოივლის. . . ყვავილობის წინ ლექსი აუტირდება მომხიბვლელი სიმარტოვით დაჯილდოებულს, ატირებული სტრიქონები ხშირად ფილოსოფიური სიღრმით მძიმდება და გაიძულებს, სხვა თვალით შეხედო ცხოვრებას, ამა თუ იმ მოვლენას, ერთხელ კიდევ გადაამოწმო საკუთარი შეხედულებები. გზადაგზა დაემგზავრება საკუთარ თავს, მერე გაუჩინარდება და ორეულის ძებნას იწყებს იდუმალებაში, რომელიც თვითონვე გამოიგონა. . . . . . ფერთა გამაში, უფრო ხშირად სევდის განწყობა რომ სუფევს, დაკვირვებული თვალი აწიოკებულ სიმშვიდეს დალანდავს.
