როცა სულში პოეზია ბრუნდება
გრძნობ, იწყება შერიგება ღმერთთან.
ცრემლით  განბან მაშინ უბიწოებას ,
ხმელი ტოტი ამოაჩენს კვირტებს.
როცა გულში ლექსი გაინაპირებს
კვლავ მიაგნებ მიტოვებულ მოტივს
ზამთრის სუსხით გაქვავებულ დროებას,
გულს _ქვას,
სულს _ვაჟს (ნაინელი ქვრივის)
აღარ აზრობს უტყვი უსასოება.
აღარ უფრთხი ავსაწინდარ დარებს...
როცა სულში პოეზია იდარებს,
ძველ საფიქრალს, უწინდებულ დარდებს,
სიყვარული, ლოცვა და სასოება
შერიგებას დაუსაწინდარებს.