#ლექსები

ნინო დარბაისელი

მეგობარმა - სიკვდილისა

მეგობარმა მითხრა, თითქოს, გამოეძრო ბჯენი კარავს -
მხოლოდ ჟამი ასხვავებსო ქვეყნად მართალს, ქურდს და მპარავს.
საბოლოოდ  ერთიაო,  სიკვდილისა ქარი ქარავს,
ცხოვრებაში ვინც მიჰქარა და  ჯერაც  არ მიუქარავს;

არ შეჩერდა,  აზრი ესე გაავრცელა, გაასრულა -
ერთიაო, ვინც გაიქცა და ვინც ჯერ არ გაქცეულა;

მერე  კიდევ დაამატა, არც აცხელა, არც აცია -
ერთიაო, ვინც გასცა და ვისაც ჯერ არ გაუცია; 

ფრაზა როგორ შემიცვლია! - “არც აცია, არც აცხელა!”
ფიქრმა გონი ამირია, დარდი მაწევს ჯანღისხელა.

რა დრო გვიდგას, კუნაპეტი,  როგორ უბნელ- უჟამია!
ერთიაო, ვინც ჭამა და ვისაც ჯერ არ უჭამია,

მაგრამ ესეც არ მაკმარა და განაგრძო მისებურად -
ერთიაო, ვინც დაეშვა და ვინც ჯერ არ დაშვებულა;

არაფერი უთქვამს ყალბად, არაფერი - მტაცებლურად -
ერთიაო ვინც დაეცა და ვინც ჯერ არ დაცემულა.

რა ხვრელია ჩვენს ყოფაში, რა წყვეტაა, რა ღრუია!
- ერთიაო, ვინც იცრუა, ვისაც ჯერ არ  უცრუია.

სულ ტყუილი მუნათია, სულ ტყუილი წუწუნია,
ერთიაო ვინც ირწმუნა  და ვისაც არ ურწმუნია.

ამ სიტყვებზე გულში ბევრი ცრემლი მიღვარღვარებია -
ერთიაო,  ვისაც უყვარს, ვისაც ჯერ არ ყვარებია.

არ დაეძებს რა  წუთია, რა დღე არის, რა წელია,
ძველებურად მიმოიქნევს, ცელავს, როგორც უცელია.

მკვდარ-ცოცხალი მთლად აგვრია და ერთმანეთს დაგვადარა -
ერთიაო, ვინც მოკვდა და ვინც აქამდე არ მომკვდარა!

სიკვდილს -  წილიმც ნუ ელევა! რას გვიშვრება რიტორიკა.
ეს ამბავიც გავასრულეთ! ლხინი - აქა, ქატო - იქა!

ამერია მიმდევრობა,  ხსოვნაც  როგორ დამელაქა!
უნდა მეთქვა წესიერად -  “ქატო იქა, ფქვილი - აქა”!