ეს რა ხდებოდა გუშინ! —
მშრალ ხიდზე სიო ფოთოლს
ეუბნებოდა ყურში:
ნაღდად იისფრად მოთოვს.
მანამ კი ვიდრე არღნის
ხმა გვესმის, ფიქრში ხვალის,
აქ ალექსანდრეს ბაღი
ისევ ხომლისფრად ყვავის.
ბნელში ამოძვრეთ ლამის
სული მოხუცს თუ ობოლს,
თბილისი კიდე მაინც
ჩანს მკვლელ გვირაბის ბოლოს!
      “Per aspera ad astra” —
უმეორებდა სიო…
ყველგან და მაინც არსად
ხვდებოდნენ გალაკტიონს...

               



1. Per aspera ad astra — ლათ. ეკლიანი გზით ვარსკვლავებისკენ.