ანა ახმატოვა

ვყოფილვართ ოთხნი

და  გავერიდე აქ უკვე ყველას,
დავთმე  სიკეთე ამსოფლიური.
“ამა ადგილის” სულად მფარველად
ქცეულა მხოლოდ კუნძი ტყიური.

სიცოცხლეს ვყავართ ოდნავ სტუმრებად,
სიცოცხლე -  ჩვევის ყოფილა ნება.
ციური გზებით  შემომესმება
ორი ხმის შორი შეხმიანება.

ორისა? კიდევ  აღმოსავლეთით,
სად მოდებულა  კედელთან ჟოლო,
ბნელი ტოტი ჩანს შავკენკრის ერთი…
მარინასია -  წერილი ბოლო.

(თარგმანი ნინო დარბაისელისა)


Анна Ахматова – Нас четверо

И отступилась я здесь от всего,
От земного всякого блага.
Духом, хранителем «места сего»
Стала лесная коряга.

Все мы немного у жизни в гостях,
Жить — этот только привычка.
Чудится мне на воздушных путях
Двух голосов перекличка.

Двух? А еще у восточной стены,
В зарослях крепкой малины,
Темная, свежая ветвь бузины…
Это — письмо от Марины.

1961 г.