მარინა ცვეტაევა
ვიცი მოვკვდები ბინდბუნდისას
*** ვიცი, მოვკვდები ბინდბუნდისას. დილის თუ მწუხრის, სიტყვა ამხდარი როდის იქნება, შეკვეთაა - ძნელი ამისი. ეჰ, რომ შემეძლოს, ორჯერ ჩაქრეს ეს ჩირაღდანი… ან დაისისას ამავე დროს იყოს აისი!
შემოვიცეკვე დედამიწა - ზეცის ასულმა! ვარდის გულისპირს არა მება მე უბედური. ვიცი, მოვკვდები აისისას - არ იზამს ღმერთი, ქორმა ავსულმა ღამის წყვდიადში აიტაცოს სული გედური.
მე ნაზი ხელით ავირიდებ იმ ჯვარს უკოცნელს, ბოლო სალმისთვის ავიჭრები ზეცაში კენტად. ღიმილის ნაპრალს შევაგებებ… ბინდისას - მე ბნელს, ბოლო კვნესამდე მე დავრჩები მაინც პოეტად! 1920 г. (თარგმანი ნინო დარბაისელისა)
Марина Цветаева
Знаю, умру на заре!
Знаю, умру на заре! На которой из двух, Вместе с которой из двух — не решить по заказу! Ах, если б можно, чтоб дважды мой факел потух! Чтоб на вечерней заре и на утренней сразу!
Пляшущим шагом прошла по земле! — Неба дочь! С полным передником роз! — Ни ростка не наруша! Знаю, умру на заре! — Ястребиную ночь Бог не пошлёт по мою лебединую душу!
Нежной рукой отведя нецелованный крест, В щедрое небо рванусь за последним приветом. Про́резь зари — и ответной улыбки прорез… Я и в предсмертной икоте останусь поэтом!
1920 г.
| კომენტარები |
ილუსტრაციები |
რეცენზიები |
|
3. ნინო დარბაისელი მადლობაი საინტერესო ინფორმაციისთვის. ნინო დარბაისელი მადლობაი საინტერესო ინფორმაციისთვის.
2. მადლობა მუხა! შენმა კითხვამ ძალიან დამადარდიანა… გამახსენდა, რომ არ ვიცით არა მხოლოდ მარინას საფლავი, არც სერგეი ეფრონის - მისი ქმრისა ვიცით და არც არიადნასი - მისი შვილისა. როდესაც საფლავზე მისი დაი მივიდა, გარდაცვალებიდან ოცი წლის მერე, ორი ფიჭვის ხე დაინახა სამხრეთ ნაწილში, სადაც ადგილობრივთა თქმით, უცხოებს ასაფლავებდნენ და ხის ჯვარი იქ დაადგმევინა, პირობითად. ახლა იქ მარმარილოს ქვა დევს წარწერითო, წავიკითხე სადღაც. ჭურჭლის მრეცხავად უნდოდა იქ მუშაობის დაწყება, სხვა არაფერი ვიციო და ვინ აღარ ჩარია, არ ენდობოდნენ, თეთრგვარდიელიაო თან ვაჭირვება იყო და ლიტფონდის სასადილოში, საჭმელთან ახლო დიდ ამბად ითვლებოდა. იმ დილას 1941 წლის 31 აგვისტოს, კარგა გათენებულიც იყო, მისი სახლის პატრონი საქმეზე იყო წასული, თოკი რომ ჩამოაბა და თავი ჩამოიხრჩო. თან დაწერა სამი წერილი და ერთში თხოვნა იყო, ცოცხლად არ დამმარხოთ, კარგად შემამოწმეთ, მკვდარი ვარ თუ არაო. ორ სექტემბერს დაკრძალეს, მეკუბოვემ უპოვა ჯიბეში ფანქარი და რაღაც, ფრანგული ბლოკნოტი, რომელიც ახლა ელაბურგის მუზეუმშია - - მთავარი რელიკვია! ასე რომ, არ აუცხადდა წინასწაეტყველება… მადლობა მუხა! შენმა კითხვამ ძალიან დამადარდიანა… გამახსენდა, რომ არ ვიცით არა მხოლოდ მარინას საფლავი, არც სერგეი ეფრონის - მისი ქმრისა ვიცით და არც არიადნასი - მისი შვილისა. როდესაც საფლავზე მისი დაი მივიდა, გარდაცვალებიდან ოცი წლის მერე, ორი ფიჭვის ხე დაინახა სამხრეთ ნაწილში, სადაც ადგილობრივთა თქმით, უცხოებს ასაფლავებდნენ და ხის ჯვარი იქ დაადგმევინა, პირობითად. ახლა იქ მარმარილოს ქვა დევს წარწერითო, წავიკითხე სადღაც. ჭურჭლის მრეცხავად უნდოდა იქ მუშაობის დაწყება, სხვა არაფერი ვიციო და ვინ აღარ ჩარია, არ ენდობოდნენ, თეთრგვარდიელიაო თან ვაჭირვება იყო და ლიტფონდის სასადილოში, საჭმელთან ახლო დიდ ამბად ითვლებოდა. იმ დილას 1941 წლის 31 აგვისტოს, კარგა გათენებულიც იყო, მისი სახლის პატრონი საქმეზე იყო წასული, თოკი რომ ჩამოაბა და თავი ჩამოიხრჩო. თან დაწერა სამი წერილი და ერთში თხოვნა იყო, ცოცხლად არ დამმარხოთ, კარგად შემამოწმეთ, მკვდარი ვარ თუ არაო. ორ სექტემბერს დაკრძალეს, მეკუბოვემ უპოვა ჯიბეში ფანქარი და რაღაც, ფრანგული ბლოკნოტი, რომელიც ახლა ელაბურგის მუზეუმშია - - მთავარი რელიკვია! ასე რომ, არ აუცხადდა წინასწაეტყველება…
1. ვიცი, მოვკვდები აისისას -
რატომ იკლავს თავს პოეტი? ვიცი, მოვკვდები აისისას -
რატომ იკლავს თავს პოეტი?
|
|
| მონაცემები არ არის |
|
|