ყოფით დაჭრილს ლექსის ჟინმა მომიარა.
გაჩნდა მუზა, მხევალივით მომიარა.
ფრთებით ყველა დამიამა რომ იარა,
წამსვლელს მითხრა: ეს ცხოვრება ომია რა...

მართლაც, თითქოს უსასრულო დრომ იარა,
აღარც ბიზანტია, აღარც რომი არა,
არც გომორა და აღარც სოდომი არა,
ჩვენ კი, მაინც, მშვიდობის ვართ მნდომი არა!

ვინ ოხერს სურს ყველი ჰქონდეს, ღომი არა?!
კოსმოდრომი ჰქონდეს, იპოდრომი არა?!
ღმერთო, მშვიდობა მოგვმადლე, ომი არა!
პური არსობისა, გასაძღომი - არა!