მარინა ცვეტაევა - ასე იქნება

ვით ბნელით ნაკოცნი ნინველი მშიშარა,
ნაღვლიან თვალების ცეცებით, დაისში,
სარკმელთან გაშეშდი.  წინკარში გაისმის
ჩქარი ნაბიჯების ჩქამი - ჩემი არა!

კარი გაიღო და დააყენა ქარმა
ნედლი სუნი ლხენის... განქარდა სანაღვლი...
დუმილის წამი და ვიღაცა პარმაღში
უძალოდ იცინის, თუმცაღა - მე არა!

შინ კედელს ტრამვაის აჩრდილი კვლავ ერთვის,
ორკესტრის გუგუნს ხმა ქუჩაში უქრება...
„დე, ჩვენი სულები შეერწყან უთქმელად!“
მღელვარედ ჩურჩულებ, მაგრამ - არა ჩემთვის!

„რამდენი წიგნია! ეს სითბო გვეკმარა,
მავიწყდა სიტყვები... არ ვღიზიანდები...“
ხედავენ ტრამვაის მოძრავი ლანდები
შენ გვერდით დივანზე ვიღაცას - მე არა!

12 აპრილი, ლაზარეს შაბათი, 2025 წ.


Марина Цветаева - Так будет

Словно тихий ребенок, обласканный тьмой,
С бесконечным томленьем в блуждающем взоре,
Ты застыл у окна. В коридоре
Чей-то шаг торопливый — не мой!

Дверь открылась… Морозного ветра струя…
Запах свежести, счастья… Забыты тревоги…
Миг молчанья, и вот на пороге
Кто-то слабо смеется — не я!

Тень трамваев, как прежде, бежит по стене,
Шум оркестра внизу осторожней и глуше…
— «Пусть сольются без слов наши души!»
Ты взволнованно шепчешь — не мне!

— «Сколько книг!.. Мне казалось… Не надо огня:
Так уютней… Забыла сейчас все слова я»…
Видят беглые тени трамвая
На диване с тобой — не меня!