გოგოვ, შემეშვი - შვილად მერგები...
გადამივიწყე... დაიმახსოვრე, მე არ ვარსებობ...


მე არ ვარსებობ!
მე ჩემი თავი გამოვიგონე,
რომ გავამართლო სხვისი ოცნება...
მე არ ვარსებობ!
მე ჩემი თავი  გამოვიგონე,
რომ გავაქარწყლო სხვისი დარდები...
მე ეს სხეულიც გამოვიგონე,
რომ გავამართლო სხვისი ლოდინი...
ეს ჩემი სითბოც გამოვიგონე -
სხვას რომ გავუთბო ცივი ლოგინი...
ნუ დაიჯერებ, რომ  მე  ვარსებობ!
მე სიყვარულში სულ დავიხარჯე...
მაგრამ ეს გული - გამოგონილი
მაინც რომ მტკივა... და გავიტანჯე?

******************************************************************************
ზღვარი.

მოდი გაჩერდი იქ, სადაც
სხეული სულს ემიჯნება...
რათა არ გაჰყვე სულს
უსასრულო "მოუსავლეთში" -
ის როცა გტკივა...

მოდი გაჩერდი იქ, სადაც
სხეული სულს ემიჯნება...
რათა არ აჰყვე სხეულს
და ის ტკივილი გაითავისო -
მას რაცა სტკივა...

მოდი გაჩერდი აქ, სადაც,
თუ  შესძლებ, სულს და სხეულს შორს
შეუმჩნეველი საზღვარი იყო...
მოდი გაჩერდი! ...

შეძლებ? ...

*********************************************************************************


თუ მირაჟია, ჩემი სამშობლო?....

ცხელი სამუმი, უძირო ზეცა,
მირაჟის ცისფერი ლანდი,
სფინქსის დუმილის მარადისობა,
მამლუქის სატრფოზე დარდი...

ფარაონების მედიდურობა
და “მზის შვილობის”- რწმენა ...
აღმოსავლური ტკბილი ჰანგები,
და ვნებით "მუცლის ცეკვა"...

შავი არაბის თეთრი ღიმილი,
ნარგილეს კვამლი და ჩადრი,
ყავა ქვიშაზე მოდუღებული,
კარკადე - სუდანის ვარდი ...

"ხან-ელ-ჰალილზე" ოქროს ბრჭყვიალი,
პაპირუსების სიბრძნე...
ჩადრის ჭრილიდან - შავი თვალები,
და ამ თვალების სიღრმე ...

ეგვიპტე არის ეს ყველაფერი –
ამ ჩემი გულის დარდი...
მამლუქო ადექ, აქ რას აკეთებ?
ადექ და სახლში წადი...

ყვითელი ქვიშა, წითელი მზე -
უდაბნოს ხიბლი და ეშხი...
ჩემი ოცნება დაბრუნებაზე,
„ლურჯი ფრინველით“ ხელში...

მე აღარ მინდა მღვრიე ნილოსი,
და ჩემს დარდებზე ფიქრი...
შენ მომენატრე ჩემო, თბილისო,
მე შენს ქუჩებში ვივლი...