ჯონ კიტსი – აქრობს ველების მამწუხრებელ ამღვრეულ ხაშმებს...

აქრობს ველების მამწუხრებელ ამღვრეულ ხაშმებს,
ნაზი სამხრეთით წარმოქმნილი ამინდი რბილი
და ჩამორეცხავს სნეულ ცისგან მნათობი დილით
შეუფერებელ ყველა ლაქას, დარდების ამშლელს. 
 
თვე უდარობით ნაწამები პოულობს საშველს,
მაისის განცდას დაიბრუნებს ტანჯვისგან ხსნილი,
ხოლო წამწამებს სიამოვნებს საღამო გრილი,
ეთამაშება, ვით ვარდნარი - თავსხმების ნაშხეფს.

მშვიდი ფიქრები გვეჯარება, კრინტდაუძვრელად,
ისე, ვით ხილი დამწიფდება, კვირტი იშლება,
შემოდგომის მზით ზვინებს მწუხრში ტანი უელავთ,

საფო იღიმის, ჩვილი სუნთქავს ნუკრისთვალება,
ქვიშის საათში ქვიშის გროვა ჩამოიცლება,
ტყის ბინულია და პოეტის გარდაცვალება.

9 ივნისი, სულთმოფენობა, 2025 წ.


John Keats – After dark vapours have oppress’d our plains

After dark vapours have oppress’d our plains
For a long dreary season, comes a day
Born of the gentle South, and clears away
From the sick heavens all unseemly stains.

The anxious month, relieved of its pains,
Takes as a long-lost right the feel of May;
The eyelids with the passing coolness play
Like rose leaves with the drip of Summer rains.

The calmest thoughts come round us; as of leaves
Budding – fruit ripening in stillness - Autumn suns
Smiling at eve upon the quiet sheaves –

Sweet Sappho’s cheek - a smiling infant’s breath -
The gradual sand that through an hour-glass runs -
A woodland rivulet - a Poet’s death.