გავწვალდი, ვერ ვწერ, უკვე თენდება,
არ არის მუზა, აღარც მუღამი.
ხან სხვისი ლექსი გამახსენდება,
ხან ანეგდოტი რაღაც, უხამსი.

ხან აქ მცხოვრები თურქ, ჰინდო, ზანგი,
ქართველად დედამ ვინც არ დაჰბადა.
ეს ეთნიკური ნახშიროჟანგი
ვერ გარდავქმენი, ვით ხემ, ჟანგბადად.

არადა გენით ვარ ტოლერანტი,
ოღონდ არ მესმის ამ სათნოების.
როგორ ვითმინო ამდენი - ანტი -
ჩემი ქვეყნის და სარწმუნოების?!

თან ჩვენთვის  ვის რა მოუტანია?!
პირიქით ყველას აქედან მიაქვს!
ვიღაცა იტყვის - ნამეტანია -
რაც უცხო ტომზე ხმამაღლა ვთქვი აქ.

ამ ლექსში ბევრი სულ-არასწორი
ქართველიც არის ნაგულისხმევი!
...
გამოსწორდება დროის სასწორი,
ყურს სწვდება ქრისტეს საყვირის ხმები.