შემდეგ... გზაზე ველოდები მობინადრე ქარის ბოლს,
Რადგლგან თუ ხარ შემოქმედ(დ)ი, არ აუვლი ასეთ ზოლს,
Და თუ გინდა შეტრიალდე
Შენც მზე უნდა დათესო,
Კითხვა გიხმობს, აღიარდე
Ან  თუ დროზე გაესწროთ?
Დაესწარი აივანზე
Ღამეა და ღამე თოვს -
Ისევ ლოდინს განთიადზე
Ეს ღიმილი დაერთო,
Საუკუნე წამიან-ზე
Გადამრავლდა? Გაერთო?
Ატარებდი სიმᲘან მზეს,
Იმ შენს ხმაში საერთოდ ?
Ან თუ ვაფშე ?
Გადავთარგმნოთ ,
Ყველაფერი საერთოდ.
Იყო ისე იყო ასე,
Ასე იყო ' დაენთოთ,
Თოვლი უკვე ნიშარაზე,
Ჩვენ რომ არ ვიპაექროთ,
Პოეტს - არსსთა ფანჯარაზე
Ჩამოუჯდა მთვარე(ს) ზოლს,
Მთვარის ასლზე Ვიღაც დაწერს,
Საუკუნის თანასწორს,
Ვითარც ადრე,
Როგორც წუხელ,
Მთვარე ცაზე დაემხო,
Და წაექცა ფინჯანს ბუდე
Ტალღისებრი ხმა, ექო,
Ეს ხომ ასე არ მთავრდება,
Ვიღაც უნდა შაექოთ?
Სწორ ამ ხაზზე ეს სისწორე
Სადმე უნდა გაექროთ,
Შენს კი პოეტს შემისწორე
Ყვავილებთან ბმა ეს რომ
Დამეწერა როგორც უკვე,
Ნიშარაზე დაენთოთ,
Თოვლი დამდნარს, კრთება უკეთ,
აქ ცოცხლდება ხმა, ექო,
Ეს ხომ იყო სადღაც Უკვე,
დროს ცა როდეს გაექრო,
Პაექრობით ხდება უკეთ,
Პოეზია საერთოდ,
Უკეთესი ხდება ბუდე,
უკეთესი ზღვა, ეს ხე,
Ხო
ისედაც კია უკან,
Ახალი წლის ნაძვის ხე,
Თოხს ისევლე რაღაც ბრბო და
Უდროობით უშველი ყვავი ისევ ვითარცა თვლემ,
Აყვავილებ ვისაუბრო?
გაᲐმართლებ?
Სტრიქონებს არ წამიქცევ?,
Მე ვსაყვედურობდი უგზოდ
Ჩამონგრეულ კალაპოტს კარიბჭეზე კარიბჭეს.
Ხმაურს ვერ ვხსნი ასე უფრთოდ,
ქარი სადმე, აი ... - ჭერს!
Მაგალითად რადგან უხმოდ,
Ვერც ვერავინ ვერ იწვეს,
შენს თავს უნდა ესაუბრო,
Მაიმც ასე მოგიწევს.

( რადგან უნდა გამიზეზდე )
შემდეგ გზაზე ველოდები
Მობინადრე ქარის ფერს,
Შენ არასდროს თქვა რომ ესე,
  ,,ადრე.. ...
...
Სათაურსაც კი არ ჟღერს,
Მე შენ უნდა შემიყვარდე!
Ქარნი უნდა შეერთნენ,
Რადგან ქარი ჩემში დადის,
რადგან ჩემში ქარი წერს,
Სიტყვას თავად შემიყვარდის
Ქარი აქრობს, არის, ხაზავს,
Ქარი არსად არ იწევს,
Ქარი დადის.
ქᲐრმა კარი გადარაზა,
Პოეზიას გადიწერს,
Შენ კი როᲪა გადახაზავ,
ქარი თვალ წიმ გაგიჩენს
Რაღაც უადგილო ამბავს,
Რაღაც ქარის კაბინეტს,
Ანდაც უფრო უფრო მაღალს
Უფრო უფრო უფრო მეტს,
ვიდრე ჟრუანტელის დაბმას,
Ისევ აიკაპიწებს
Იარების სევდის საბანს
Შაიფარებ კარიბჭეს,
რომ Შენ ისევ სტროფებს ლანდავ,
Ლანდი ისევ, სულ სხვაა,
Ანარეკლი სარკის გასწვრივ
Სიჩქარეთა უჯრაა,
Გამოაღებ და შეაღწევ,
Პოეზიის რუქაა
Იქა მზეა
Იქ აზია,
Პოეზიის რუქაა.
Ადევს
ოთახს იქაც მზეა,
Იქ აზიის რუქაა,
Პოეზია
Პოეზია
Პოეზია
Სულ სხვაა.
Წერს გკითხულობს რადგან წრეა
Ისევ კუბოს ფიცარი,
Უკვდავებთა ამნეზეა
Უგუნურთა ისარი,
Ეს ასეა ეს ასეა
Შენ ეს გამოიცანი,
Ინარჩუნებს ადამიანს ეკლესია,
Რბის, ენა.
Ლამაზია ლამაზია
Საქართველო ისედაც.
Მე კი გზაზე ველოდები,
Რაღაცნაირ ჯვრისწერას,
Ველოდები Რადგან უფრო
მოობინადრე ქარის ბოლს.
Დიადთა ამ  სიდიადეᲡ
Ის ქალიც ეღირსება
უნდა ქარი აკვიატდეს
Როგორც კეთილთვისება,
Ისევ ისე
Ველოდები ქარის ამბებს.
Სახლი ქარიტ იევ ისე ივსება,

რადგან უნდა გადახუმდეს
Თოვლი რადგან ახლა თოვს,
Ველოდები დიდ სამკუთხედს
Ელოდება საუკუნეს შენი კადრი,
Რადგან ელოდება სტროფს,
Სტროფს რომელიც სწორად გადის
Სწორად ხაზავს სწორედ თოვს.
Მობინადრე ქარის ასლით
Მობინადრე ქარის ზოლს.
Რადგან უნდა საზღვრწბს გავსცდე
Შწმიყვარდე, როგორ თოვს !
Ისევ თუ ხარ შემქმედი არ აუვლი ასეთ ზოლს,
Და თუ გინდა შეტრიალდე, შემოხვედი
Შემოხვედი შემოხვედიშმოხვესი ისევ ხო.
Შეტრიალდე უნდა კარგო და მზე უნდა დათესო,
Დაიკარგო იფრიალო იკისკისო არ ესო.
Იარესო აღიარდეს,
Დაესწარი მთვარეს, თოვლს.
Აღიარდი.
Აღიარდი.
Და ერთად ვიპაექროტ
Პოეზია შენ და ლანდი
Პოეზია საერთოდ.
Სიტყვა ტვითონ-შემიყვარდი
Ველოდები ქარის ბოლს
ცეცხლს რომელსაც შენ კიარა
ვერვინ ანთებს საერთოდ.
Რადგან ცეცხლი თუ კი არი
Იგი უნდა ჩაექროს.
Შენი ცეცხლი კია მტკვარი
Ჩემი, ციცხლი - ხმა,ექო,
Მე კი ასე სანუკვარი
Მაბარია ბრძნული დრო
ჩემი ცეცხლი ჩემი კვალი
Პოეზია საეერთოდ,..
Პოეზია სანუკვარი,
Ჩემი ხმა და ხმა ექოს,
შენი ცეცხლი შენი მტკვარი
Ჩემი ცეცხლის ხმა ენთო,
Იყო ცაზე ცივი მთვარე,
Გადამდნარი მზე ედოთ,
Შენ კი ისე ჩაიარე,
Ვერც ვერავინ გედრება,.
Ვერც მე ვეღაც ცივი მთვარე
Ვეც ასეთი ვედრება,
Შემიყვარე
Შემიყვარე
Შემიყვარე
თენდება.

Ვეღარაც მზეა შენი
მთვარე
Მთვარეს რაც შეეხება,
Შეიფარე.
Შენ შეგეხო მხოლოდ მიწა,
Და ცაც კი შეგეხება,
Დედა აზრი დაიფიცა
Დედა აზრი შეგესო,
Ეკლიანი ყვავილივით გაცრიცა
ბრაზი ქალთა ეს უეკლოდ წერესო.
Შენში ქალი აღიარდა პოეტზე უკეთესო.