ინიღბება ზეცა მტვერით,საცნობია აქაც მტვერი,
აქ ნამღერი სამღერს იქით,დაქცეული სისხლი ჭიქით,
რომ ამღერდა მარტში მიწა,ამ ნაცნობად მე შენ მიცან,
აღიღინდა ცაში მდელო,სამლოცველოდ ეზო მელო,
და სამღერად ისევ ჭამა,დაინამა სიტყვა, რამა,
არამზადა ისევ ხველით,და წარსული დანახველი.


თ.გუბელიძე