როცა, თვალები ისე მძიმედ დაიღლებიან,
რომ წამწამებიც ვეღარ შეძლებს
იმათ დაჭერას,
შუქს ჩავაქრობ ...და ამ თვალების კარიდან გავალ;
გადაეკვრება ყოფნას
თეთრი ლიბრის ნაჭერი,-
როგორც ეკრანი - სადაც, მუნჯი კინოს კადრებად
ცხოვრების ბევრი ეპიზოდი
ხელახლა გავა;

და ამ ეკრანზე მიპყრობილი სინათლის სხივი,
ვით შუბლის ძარღვი,
თუ არ გაწყდა,
თუ არ ჩაბნელდა,
"კინო დარბაზის" ყველა სკამი
და ყველა რიგი,
იქნება სავსე;-
არ მომიწევს მარტოდ დარჩენა...-
პირისპირ
ღმერთის.