წითელ-სხივი მახვევია, ავი ძალის შიკრიკები
გულის რითმს ვერ დავეწიე, ვიბნევი და ვიკრიბები
პანტაპუნტით მცვივა ფიქრი,
აზრი,
გონი, პრინციპები
მიმაქანებს ოქრო-ვერცხლის საათების წიკწიკები -
ხვალ-ში.
ზეგ-ში
მაზეგ - მტვერში
დამაგორებს,
მი-მო-მა-ნთხევს
კუთხე-კუნჭულ ბილიკებში
ინერციით მივრბივარ და
სრულებითაც ვერ ვმშვიდდები.

შენ - გატყუებ,

შენ - მშვიდდები.


შვიდი -  ინდი,
მშვიდი - ბინდი,
მერე ვგვიდი,
ცრემლებს ვგვიდი
სულის სარკის
იატაკის
მი-მო-ბზა-რულ,
რულ-მო-რე-ულ სიზმრის ტბებში.
სად მინდოდა, რა მინდოდა, შვიდიდან რომ - უცებ - რვებში?!