მე სიყვრულმა ამირია გრძნობა გონება
და ვერ აღვიქვი ცხოვრებაში სწორად მოქცევა,
რა ლამზია, ეს ფიქრები თავში რომ რბიან ,
ფიქრებს ხატებად თან დაჰყვება შენი მსგავსება.
  როცა დაღალულს, გრძნობით დაქანცულს,
    შენ სილამზეს ვაქცევ ზმანებად ,
  მე მაშინ ხვდები თურმე სიყვარულს
    ზრდასრული კაციც კი ემლება.
        არვიცი რატომ? გაგხადე ჩემთვის
        ჩემი განცდების ლამზი გედი.
        რასაც, მალულად ამოდ ვეეტრფი.
      რაზეც, გონებით გულსაც კი ვებრძვი.
  მაგრამ, ის ვიცი რომ ვცხოვრობ შენით
და ოცებებში გავშალე ფრთები.
  არვიცი რატომ?რა მემრთება?
როცა შენს გვერდით ცახცახი მიპყრობს
და ეს წუთები მიმზადებს თითქოს,
განაჩენს რასაც გული არ ითხოვს,
პატიმარივით მეც დარდი მიპყრობს,
როდის??დადგება რომ გაქრეს აზრი
ასე მტანჯველად თავში რომ დაქრის,
და ჩემს მომავლს ნამქერს რომ აყრის,
    შეზღუდულია!!ყველა იმედი
    რადგან პატიმარს ვგევარ ცხოვრების
    სადც ბორკილებს მადებს ყოველი
    რაც კიი შენ გეძებს ფიქრით ოცნებით,
    შენ კი სხავას ეტრფი სხვა გიყვარს მგონი
    და ის სხვა არის ბორკილი გრძნობის
    რაზეც ამდენ ხანს მე ამდენს ვთმობდი
    და ამ დათმობამ გამხადა  ახლა
    მე მეომარი მებრძოლი თავთან
    ილუზიებსაც  ახდა ფარდა
        და ფარდის იქეთ არარა ჩანდა.
.    ნუთუ წახვედი? ნუთუ ხარ ერთი?
'      ვისთვის უძილოდ ღამეს ვათევდი,
    ახლა სხვა გახდა შენი მიზანი მე კი
      დარდებსაც ვექეც ხიზანი .,
,  წადი წაიღე  ყველა გრძნობები
    ყველა ღამე და ყველა ხოტბებიც,
    წადი სხვას მიეც  ჩემი გრძნობები
  მე მიჩუქნია მისთვის ხოტბებიც.
  რადგან მე უკვე არფრად მინდა
  გრძნობა რომელიც ცაში გაფრინდა
    მაგრამ მე მაინც დარდები მიყვარს
    რადგან დარდებში შენ მაინც იქ ხარ.
  წადი წაიღე ჩემი დარდებიც,,
  ქარს მიეც ჩემი ჩუმი განცდებიც
  მე კი შენი გეტრფი შენი  კი მგონი სხვას
  ოჰჰ ამდენნ უკვე  როგორ ავიტან,..
  ჩემი გრძნობებიც მიმზადებ რისხვას
  და ჩემ საქციელს გულწრფელად კიცხავს
  ასე უთქმელად ნაპირს რომ მრიყავს,
    წადი,,, წაიღე ,,,ამას გთხოვ ვფიცავ
  ჩემი გრძნობებიც შენ წაგყვეს მინდა
  მეტი  დაღალულს არაც არა მინდა,,
\\\\\