ჰაერს დავჯერდები მუქთას.
ადრე მაღელვებდა მეტი.
ყელში გაჩხერილი სუნთქვა...
თავზე დახვეული რეტი...
ხეზე ჩიტუნები სხედან...
წარსულს გაუტოლდა აწმყო.
ჩემთვის ჩვეულებრივ სევდას,
ახლა „ფაზლისავით“ ვაწყობ.
სადღაც წაუღია ამ ქარს.
ჩემი საამური ჰანგი.
როგორ შევეგებო ზამთარს,
სულ მთლად ცარიელი ჩანთით?!
თითქოს შევიცვალე, მეტიც…
გავხდი სხვანაირი, სულ მთლად.
თავზე დახვეული რეტი...
ყელში გაჩხერილი სუნთქვა...