მე შემიძლია აქ დავწერო სიტყვები ჩუმად, რომ სუნთქვას ჰგავდეს ყოველი ასო ციდან ნაკრეფი. ჩაუვლის მთვარეს მზე ერთი ციდა და დაისვენებს ის მკლავებიც, რომ გაშლილან ქოხში აუკრეფავად.
დაუკრეფიათ უკვე მინდორი, სადაც ოდეს რაც ყვავილს ჰგავდა, წავიდა... გაჰყვა დარდი წითელი, ზუსტად ისევე როგორც ერთ დროს ის ყაყაჩო მინდორს რომ რთავდა!
