თავი XIX
(ყინული, რომელმაც წყლის გახსენება დაიწყო)
დრო: წარსული.
ძალიან წარსული —
ყინულზე ძველი.
ნეპტუნი თავიდან არ იყო ზღვა.
ის იყო გაჩერებული პლანეტა.
სრულიად.
არა მხოლოდ ზედაპირზე —
მის გულშიც.
ყინული ფარავდა ყველაფერს:
მიწას, ცას, ხმას.
აქ არაფერი იბზარებოდა.
არაფერი ინგრეოდა.
ყველაფერი ელოდა.
მზე შორს იდგა.
არა იმიტომ, რომ ვერ აღწევდა —
არამედ იმიტომ, რომ არ იყო საჭირო.
დრო ნეპტუნზე არ მოძრაობდა.
ის იკრიბებოდა.
საუკუნეები ერთმანეთს ედებოდა,
როგორც ყინულის ფენები,
და პლანეტა სწავლობდა
როგორ შეენახა ყველაფერი
მოძრაობის გარეშე.
მაგრამ ყინულსაც აქვს ზღვარი.
ერთ დღეს —
რომელსაც დღე არ ერქვა —
ნეპტუნის ბირთვში
შეცდომა მოხდა.
არა აფეთქება.
არა კატასტროფა.
უბრალოდ
სითბო ცოტათი დაგვიანდა.
ეს საკმარისი აღმოჩნდა.
პირველი წყალი არ გაჩნდა ზედაპირზე.
ის გაჩნდა შიგნით —
როგორც ფიქრი,
რომელმაც საკუთარ თავს მოუსმინა.
ყინული არ დაიშალა.
მან დაიწყო დავიწყება.
დნობა ნეპტუნზე არ ნიშნავდა განადგურებას.
ნიშნავდა გარდაქმნას.
წყალი ნელა, ძალიან ნელა,
დაიძრა ფენებს შორის.
ის არ მიედინებოდა —
ის არჩევდა გზას.
და სადაც არჩევანი ჩნდება,
იქ ჩნდება სიცოცხლე.
პირველი სიცოცხლე არ სუნთქავდა.
არ მოძრაობდა.
არც სახელები ჰქონდა.
ის იყო რეაქცია
წყალსა და მეხსიერებას შორის.
ზოგმა ნაწილაკმა ფორმა აირჩია.
ზოგმა — ხმა.
ზოგმა — მოლოდინი.
ნეპტუნმა მათ არ უბრძანა გაჩენა.
მან უბრალოდ
არ შეუშალა ხელი.
ასე დაიბადნენ რასები.
არსებები, რომლებიც მთლიანად წყალი იყვნენ —
თხევადი ცნობიერება,
რომელთათვის სხეული დროებითი იყო.
არსებები, რომლებიც ყინულის მეხსიერებას ატარებდნენ —
მყარი, მკაფიო,
რომლებიც ცვლილებას ეჭვით უყურებდნენ.
და ისინი,
ვინც შუაში დაიბადა —
ნახევრად წყალი,
ნახევრად წარსული ყინული,
არსებები, რომლებსაც არჩევანი
სხეულში ჰქონდათ ჩაწერილი.
ნეპტუნმა მათ არ მისცა კანონი.
არც ღმერთი.
არც საბოლოო ფორმა.
მან დაუტოვა მხოლოდ ერთი რამ:
დინება, რომელსაც შეეძლო შეჩერება.
ვინც სწავლობდა გაჩერებას,
გადარჩებოდა.
ვინც მხოლოდ მოძრაობას ენდობოდა —
ქრებოდა,
როგორც დნობისას დაკარგული მეხსიერება.
საუკუნეების შემდეგ
ზღვა მთლიანად გამოვიდა ზედაპირზე.
ცა ჩამოვიდა წყალთან ახლოს.
და პლანეტამ პირველად
თავისი თავი იგრძნო.
ნეპტუნი.
არა როგორც პლანეტა.
არამედ როგორც მდგომარეობა.
აქ სიცოცხლე არ იწყება დაბადებით.
ის იწყება იმ წამიდან,
როცა არსება ხვდება:
დინება არ გეკუთვნის.
მაგრამ შეგიძლია
არ იჩქარო.
და სწორედ ამ ნელ სუნთქვაში
დაიბადა ყველაფერი,
რაც შემდეგ ისტორიად იქცა.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.