თავი XXIV
ლირასიდე
(სიჩუმის მცველი)
დრო: წარსული.
ის დრო,
როცა ქალაქი მიხვდა,
რომ ერთმა სიმძიმემ
ყველაფერი ვერ დაიჭირა.
ნერაიდონ მარგილარს ორი ძმა ჰყავდა.
ყველაზე უფროსი თავად იყო —
ფესვებით მძიმე,
მიწამდე ჩამოსული პასუხისმგებლობა.
უმცროსი — ჯერ არ იყო მზად.
მისი დინება ჯერ კიდევ ეძებდა საკუთარ ტონს.
შუა ძმა კი…
ის ყოველთვის იქ იყო,
სადაც ხმაური ვერ აღწევდა.
ნერაიდონმა ქალაქის სიმკვრივე შეკრიბა
არა განცხადებისთვის,
არამედ დუმილისთვის.
— ქალაქს სჭირდება მცველი, — თქვა ბოლოს.
— არა კედლების.
არა მტრის წინააღმდეგ.
საკუთარი ხმაურის წინააღმდეგ.
ფესვები შეირხნენ.
ზოგი დაიძაბა.
ზოგი შეიკრა.
— რატომ ის? — იკითხა ვიღაცამ.
— რადგან ის არ ცდილობს პასუხის გაცემას, — თქვა ნერაიდონმა.
— ის ჯერ უსმენს.
ლირასიდე არ დაიყენეს ცენტრში.
არ გაუკეთეს ნიშნები.
არ დაასხეს სინათლე.
ნერაიდონმა უბრალოდ უთხრა:
— დარჩი.
ეს იყო ერთადერთი სიტყვა.
და ლირასიდემ დარჩენა იცოდა.
— თუ ვერ შევაჩერებ? — ჰკითხა ჩუმად.
— მაშინ გააჩერე თავი, — უპასუხა ნერაიდონმა.
— ქალაქი ყოველთვის ჰგავს იმას, ვინც მას უვლის.
ლირასიდემ თავი დახარა.
არა მორჩილებით —
გაგებით.
ძმების დიალოგი
ერთხელ, როცა წყალი ზედმეტად ნათელი გახდა,
ლირასიდემ თქვა:
— ზედმეტი სინათლე ჭრის ისე, როგორც ბასრი დანა.
ნერაიდონმა უპასუხა:
— და ზედმეტი სიჩუმე კლავს ისე, როგორც შიმშილი.
— ამიტომ არ უნდა იყოს ზედმეტი, — თქვა ლირასიდემ.
— არც ერთი.
ისინი დიდხანს დუმდნენ.
ორი განსხვავებული დაცვა
ერთსა და იმავე ქალაქში.
მცველის ბუნება
ლირასიდე არ დადიოდა საპატრულოდ.
ის არ ამოწმებდა საზღვრებს.
ის უბრალოდ იყო.
სადაც წყალი იწყებდა სიჩქარეს,
ის ჩერდებოდა.
სადაც რიფები იწყებდნენ წკარუნს,
ის ჯდებოდა.
მისი სინათლის ჰარფა იშვიათად ჟღერდა.
როცა ჟღერდა —
ეს ნიშნავდა,
რომ სიტყვები უკვე დაგვიანებული იყო.
ერთხელ მტერმა სცადა ქალაქში შეღწევა
ბრძოლის გარეშე.
ხმის გარეშე.
აზრის გარეშე.
ლირასიდემ სარკის ფარი ასწია.
და მტერმა საკუთარი თავი დაინახა.
ამის შემდეგ
არავინ გადადგა ნაბიჯი.
ქალაქის არჩევანი
ლირასიდე არასდროს უწოდებდა თავს მცველს.
მაგრამ ქალაქმა იცოდა.
როცა გადაწყვეტილებები ზედმეტად ჩქარობდნენ,
ისინი ლპებოდნენ.
როცა ლირასიდე ახლოს იყო,
ქალაქი ისევ იზრდებოდა.
ნერაიდონმა ერთხელ ჩუმად თქვა:
— მე ქალაქს ვიჭერ,
შენ კი მას სუნთქვის უფლებას აძლევ.
ლირასიდემ უპასუხა:
— და ორივე გვჭირდება,
რომ წყალი არ გადაიქცეს ხმაურად.
იმ დღიდან
რიფ-ქალაქს ორი დაცვა ჰყავდა:
ერთი — ფესვებით.
მეორე — სიჩუმით.
და თუ ოდესმე
წყალი ზედმეტად ჩუმდება
ან ზედმეტად ნათელი ხდება,
ქალაქმა იცის:
ერთ-ერთი ძმა უკვე უსმენს.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.