თავი XXV
ლეგენდა
( ლირასიდე — სიჩუმის მცველი )
დრო: წარსული.
ის ღამე,
როცა ქალაქმა ხმა დაკარგა.
რიფ-ქალაქი არ დაინგრა.
არც შეირყა.
ის უბრალოდ დადუმდა —
ისე, როგორც სუნთქვა ჩერდება მაშინ,
როცა გული ძალიან ხმაურიანად ფიქრობს.
საფრთხე არ მოვიდა მტრის სახით.
ის მოვიდა როგორც ხმა.
უცხო ვიბრაცია,
რომელიც ფესვებში შედიოდა
და მეხსიერებას აფუჭებდა.
რიფები იწყებდნენ წკარუნს.
ქალაქი საკუთარ თავს ვეღარ უსმენდა.
ფიტოაბისები შეიკრიბნენ სიმკვრივეში,
მაგრამ გადაწყვეტილება ვერ დაიბადა.
ყოველი ფესვი სხვანაირად კანკალებდა,
თითქოს ქალაქს ერთდროულად
მრავალი პასუხი ჰქონდა
და არცერთი კითხვა.
და მაშინ გამოვიდა ის,
ვისაც ჯერ სახელი არ ჰქონდა.
ის არ იდგა ცენტრში.
ის არც წინ გამოვიდა.
ის უბრალოდ დაჯდა ქალაქის კიდესთან
და ხელი წყალში ჩადო.
წყალმა თავიდან არ უპასუხა.
ის მხოლოდ ირხეოდა —
როგორც სხეული,
რომელმაც სიტყვები დაკარგა.
— რატომ ხმაურობ ასე? — ჰკითხა ლირასიდემ ჩუმად.
წყალი დაიძაბა.
ტალღა შეიქმნა და ისევ ჩაქრა.
— მე ვერ ვჩერდები, — უპასუხა წყალმა ბოლოს.
— ყველა მაწვება. ყველა რაღაცას მთხოვს.
ლირასიდემ თავი დახარა.
მისი თმა ნელა გაქრა და ისევ გამოჩნდა.
— როცა ყველას უსმენ, საკუთარ თავს ვეღარ გაიგონებ, — თქვა მან.
— სიჩუმე არ არის გაქცევა. სიჩუმე არჩევანია.
წყალი დამძიმდა.
ვიბრაცია უფრო ღრმა გახდა.
— თუ გავჩერდები, ისინი დაიხრჩობიან, — თქვა წყალმა.
— თუ არ გაჩერდები, ისინი დაიკარგებიან, — უპასუხა ლირასიდემ.
— სუნთქვა მხოლოდ მოძრაობა არ არის.
სუნთქვა პაუზაცაა.
დიდხანს ისხდნენ ასე.
ქალაქი არ სუნთქავდა.
ფესვები კანკალებდნენ,
მაგრამ აღარ ტყდებოდნენ.
— რას ითხოვ ჩემგან? — ჰკითხა წყალმა.
— არაფერს, — თქვა ლირასიდემ.
— მხოლოდ ის იყავი, რაც ხარ,
არა ის, რაც გაგხადეს.
წყალი პირველად გაჩერდა.
არა მკვდრად —
გააზრებულად.
ვიბრაცია გაიფანტა.
ხმაურმა საკუთარ თავი ამოწურა.
და პირველად იმ ღამეს
რიფებმა ისევ გაიგონეს ერთმანეთი.
სიჩუმე დაბრუნდა.
არა როგორც სიცარიელე —
არამედ როგორც შეთანხმება
ქალაქსა და წყალს შორის.
— შენ ვინ ხარ? — ჰკითხა წყალმა.
ლირასიდემ არ უპასუხა.
ზედმეტი სიტყვა ზედმეტი ტალღაა.
მაშინ ქალაქმა იმოქმედა.
არც ერთმა ფიტოაბისმა არ თქვა ეს სახელი.
არც უხუცესმა.
არც სიმკვრივემ.
სახელი თავად გაჩნდა —
რიფებში,
ფესვებში,
წყლის სიღრმეში.
და როცა დინება საბოლოოდ დამშვიდდა,
წყალმა ჩურჩულით თქვა:
ლირასიდე.
მას შემდეგ,
როცა ქალაქი საფრთხეს გრძნობს,
ის არ იძახებს მეომრებს.
ის ჯერ წყალს ეკითხება.
და თუ წყალი პასუხობს
სიჩუმით,
ქალაქმა იცის:
ლირასიდე სადღაც ახლოს არის.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.