თავი XXVII
(ზღვარი, რომელიც არ უნდა არსებობდეს)
დრო: წარსული.
ნეპტუნზე ჩნდება ზღვარი.
არა წყალში —
მეხსიერებაში.
ეს არ იყო ხაზი.
არც კედელი.
არც სიღრმის ცვლილება.
ეს იყო ადგილი,
სადაც მოგონებები აღარ გადადიოდა ერთმანეთში.
იქ, სადაც ადრე ქალაქის რიფები
ერთმანეთის წარსულს უსმენდნენ,
ახლა ჩნდებოდა შეჩერება —
როგორც აზრი,
რომელმაც გადაწყვიტა
არ გაგრძელდეს.
ლირასიდემ ეს პირველად იგრძნო.
არა შიშით.
არა ხმაურით.
არამედ იმით,
რომ სიჩუმე აღარ პასუხობდა.
— წყალი აღარ მეუბნება ყველაფერს, — უთხრა მან ნერაიდონს.
— რადგან ყველაფერი აღარ არის ერთი, — უპასუხა ნერაიდონმა.
მაგრამ ფაელმორამ უკვე იცოდა.
ზღვარი მეხსიერებაში
ფაელმორა იდგა იქ,
სადაც რიფი წყდებოდა
და ცა იწყებოდა,
მაგრამ არც ერთი არ ეკუთვნოდა ბოლომდე.
მისი კვერთხი წყალს არ ეხებოდა.
შავი ფესვები ჰაერში იყო გაშლილი,
თითქოს რეალობას ეჭირა.
— შენ არღვევ ზღვის წესს, — თქვა ნერაიდონმა.
— ზღვის წესები ყოველთვის ირღვევა, — უპასუხა ფაელმორამ.
— უბრალოდ აქამდე ამას ზღვა აკეთებდა.
— რატომ ქმნი ზღვარს? — ჰკითხა ლირასიდემ.
მისი ხმა მშვიდი იყო,
მაგრამ სიჩუმე — დაძაბული.
ფაელმორამ თვალები დახუჭა.
როცა გაახილა,
შავი სიღრმე მათში აღარ მოძრაობდა —
ის იდგა.
— რადგან ყველაფერი, რაც არასდროს წყდება, — თქვა მან,
— ერთ დღეს აღარაფერს ნიშნავს.
კანონის დარღვევა
ნეპტუნზე ყოველთვის არსებობდა ერთი დაუწერელი კანონი:
მეხსიერება მიედინება.
ფაელმორამ ეს კანონი არ გაანადგურა.
მან ის შეაჩერა.
არა ყველგან.
მხოლოდ ერთ ადგილას.
იქ, სადაც ქალაქი საკუთარ თავს
ზედმეტად ენდობოდა.
— შენ გვაშორებ იმას, რაც ვართ, — თქვა ნერაიდონმა.
— არა, — თქვა ფაელმორამ.
— მე გაჩვენებთ, რა ვართ, როცა ყველაფერი ერთად აღარ არის.
ლირასიდემ წყალს შეხედა.
წყალი აღარ ლაპარაკობდა ერთხმად.
ის ფიქრობდა.
— თუ ეს ზღვარი დარჩება… — დაიწყო ლირასიდემ.
— ის არ დარჩება, — შეაწყვეტინა ფაელმორამ.
— ზღვრები არსებობს მხოლოდ მანამ,
სანამ მათზე ფიქრი საჭიროა.
დიალოგი ზღვასთან
ფაელმორამ პირველად მიმართა ნეპტუნს არა როგორც სახლს,
არამედ როგორც არსებას.
— შენ ყველაფერი გახსოვს, — თქვა მან.
— და ამიტომ აღარაფერს არჩევ.
წყალი დაიძაბა.
დინება შეჩერდა.
— არჩევანი ტკივილია, — უპასუხა ზღვამ.
— და ტკივილის გარეშე სიმართლე არ არსებობს, — თქვა ფაელმორამ.
მისი კვერთხის ფესვები ნელა შეიკრა.
ზღვარმა იფეთქა —
არა აფეთქებით,
არამედ გახსნით.
მეხსიერება კვლავ დაიძრა.
მაგრამ სხვანაირად.
ახლა ის აღარ იყო უსასრულო.
ის იყო გააზრებული.
სამი მცველი ზღვართან
ნერაიდონი ჩადგა მეხსიერების წინ.
ლირასიდე — სიჩუმის გვერდით.
ფაელმორა — ზღვრის იქით.
სამივე მიხვდა:
ეს იყო პირველი შემთხვევა,
როცა ნეპტუნმა აირჩია.
— ეს საზღვარი არ უნდა არსებობდეს, — თქვა ნერაიდონმა.
— ზუსტად ამიტომ შევქმენი, — უპასუხა ფაელმორამ.
ლირასიდემ თვალები დახუჭა.
— და როცა არჩევანი დასრულდება?
ფაელმორამ ჩუმად თქვა:
— მაშინ ზღვარი გაქრება.
მაგრამ ვინც აქ გაივლის,
უკვე აღარ იქნება იგივე.
იმ დღიდან
ნეპტუნზე ზღვარი აღარ ჩანდა.
მაგრამ ქალაქმა იცოდა:
ზოგი მოგონება
აღარ ბრუნდება ისე, როგორც ადრე.
და ეს არ იყო დაკარგვა.
ეს იყო ფასი.
რადგან ზღვა, რომელსაც ზღვარი არ აქვს,
სიმართლეს მხოლოდ მაშინ ინარჩუნებს,
როცა ვიღაც გაბედავს
იმ ზღვრის შექმნას,
რომელიც არ უნდა არსებობდეს.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2025 წ.