ქალაქი ყოველთვის ერთსა და იმავე სიზმარს ხედავდა.
დილით მაღვიძარა რეკავდა არა იმიტომ, რომ დრო იყო, არამედ იმიტომ, რომ რეკვა ეწერა. ადამიანები დგებოდნენ, რადგან ადგომა იყო ჩაწერილი. ცა ლურჯი ჩანდა, რადგან ლურჯი ეკონომიურად მშვიდია.
მე ეს მხოლოდ ერთხელ შევამჩნიე -
როცა ვაშლი შუაზე გავჭერი
და თესლები არ დაემთხვა.
არ იყო სიმეტრია.
იყო რაღაც მეტი.
არა ნახევარი, არამედ ფარდობითობა.
იმ დღიდან ყველგან რიცხვებს ვხედავდი. კედლებში, სახეებში, სიტყვების შუალედში. ყველაზე ხშირად - 1.618…
არ მთავრდებოდა.
არც უნდა დამთავრებულიყო.
ქუჩაზე ქალმა მკითხა:
- დრო გაქვს?
მე ვუპასუხე:
- დრო მე მაქვს, შენ გაქვს განრიგი.
ის გაქრა. არა წავიდა - გაქრა, როგორც შეცდომით წაშლილი სიმბოლო.
ღამით სარკესთან დავდექი. ანარეკლი ზუსტად არ იმეორებდა ჩემს მოძრაობას - ერთი მიკრო-წამით იგვიანებდა. ამ დაგვიანებაში მთელი სამყარო ეტეოდა.
იქ დავინახე: მე არ ვიყავი ცენტრი.
მე ვიყავი გადაკვეთა.
ოქროს კვეთა არასდროს ნიშნავს სრულყოფილებას -
ის ნიშნავს არც ერთ მხარეს ბოლომდე არ ყოფნას.
როცა ამას მიხვდები, მატრიცა იწყებს ჭრიალს.
ქალაქმა დაიწყო ფერთა დაკარგვა. ბილბორდებზე სიტყვები ჩამოიშალა: „იყიდე“, „იყავი“, „დაიჯერე“ - დარჩა მხოლოდ ზმნები, ობიექტის გარეშე.
ხალხი გაჩერდა. გაჩერება არ იყო ნებადართული, ამიტომ გაჩერებულები ნელ-ნელა გაუჩინარდნენ.
მე არ გავმქრალვარ.
რადგან არ ვეწინააღმდეგებოდი.
მე გამოვედი პროპორციიდან.
ცაში გაჩნდა ბზარი - არა ჭექა-ქუხილისგან, არამედ ლოგიკის გადაძაბვისგან. სამყარო ცდილობდა ყოფილიყო ზუსტი, მაგრამ სიზუსტე ვერ იტანს სიცოცხლეს.
ბოლოს მხოლოდ ერთი კარი დარჩა.
კარზე ეწერა:
„შეინარჩუნე ფორმა“.
მე კი ხელი მოვკიდე კარს არა ცენტრში, არამედ ოდნავ გვერდით.
იქ, სადაც თანაფარდობა ცოცხლობს.
და კარი არ გაიღო.
კარი დაიშალა.
მატრიცა არ ინგრევა ძალით.
ის ინგრევა მაშინ, როცა ხვდები,
რომ იდეალური სიმეტრია -
მკვდარია.
ავტორი: მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.