ჩვენ ვატოლებდით ერთმანეთს ჩრდილებს

ჩვენ ვატოლებდით ერთმანეთს ჩრდილებს,
ის ირწეოდა და გვიხაროდა.
დრო ბავშვობის წლებს დაიმორჩილებს
და გაბზარული სარკის მახლობლად,
ეყრება ფუჭი ნაოცნებარი.

გახსოვს, ცაზე რომ მოვარდისფერო
ღრუბლები თითქოს  ფუნჯით ხატავდნენ?
ცას ავყურებდით და გადამფრენი
ჩიტების გუნდი სადღაც საზამთრე
სახლს მიელტვოდა, გადასარჩენად.

მყრალი ღალატი, როგორც სასჯელი,
მზემ გულზე სხივით ამომიშანთა.
მე ვწერე წიგნი და დავაკელი
ჩემი ცოდვების მძიმე ქარაგმა
და ჩავიწურე ფურცლის ბოლოში.

ჩვენ ვატოლებდით ერთმანეთს ჩრდილებს -
ალივლივდა და გადაიკარგა...
მე კი ლექსები, როგორც ბორკილი
შემომრჩა... ცაზე ვეღარც ონავარ, მოვარდისფერე ღრუბლებს შევყურებ.