მოვსვამ  ჩაის ბერგამოტით. 
ისევ ვფიქრობ... რაღაც მინდა,
დავწერო და  ვერ  გამოდის,
როგორც მინდა;
არც გაწვიდა...
რა  უჟმური ნისლი  არის  ,
რა  უაზრო ქარის  სტვენა .
დღეს ლექსებში ვისრიალებ ,
არ ამცდება  ღამისთევა.
სიყვარული არც თესლია,
არც  ფერმერის  მოსავალი .
სიყვარული  -უეცარი,
დიდი  თოვლის  მოსვლა  არი!
გაბავშვდება თოვლში  მარად -
სწავლულიც და  უმეცარიც .
და ნომრიან  გიჟებს ვგავართ;
ისიც  მოგვწონს  , თუ  ვეწამეთ .
ლამაზია  თოვლის  ფთილა,
მაგრამ,  ვწუხვარ, არავინ  რომ,
ერთხელაც  არ გაგვაფრთხილა :
,,თოვლი არ  დაამარილოთ !,,
თორემ  წავა  წყლად  და  ღელედ ,
გადაივლის  ,გადაირბენს
და  რაც  ერთხელ  აგვაღელვებს ,
დაგვავიწყდეს  ხვალე , იქნებ .
და  ველოდოთ  მერე დიდხანს:
ან მოთოვს  და  ანაც  -არა!
ვამბობ,
თორემ მე  ვინ  მკითხავს?
მე  ხომ სიქა  გამაცალა
(გულში მუდამ ხვავი  მქონდა)
ფანტელების ხშირმა ბარდნამ.
სულში  მაშინ  გამითოდვა ,
როცა  ძველი  თოვლი  დადნა.
მიყვარს,
მიყვარს თოვლის  მოსვლა,
უთოვლობა  ვერ  გამომდის .
წავალ ახლა,  ჩაის  მოვსვამ-
ლავანდით, ან  ბერგამოტით...