მე მქვია ხმაური,
რომელსაც სახელი წამართვეს.
გემბანზე დავდივარ -
ხის ღმერთზე მიჭედილი რკინით.
ოკეანე შავია,
როგორც ჩემი კანი ღამით,
მაგრამ ის თავისუფალია,
მე - გაზომილი.
ქარი მიყურებს,
ვითარცა ჟიულ ვერნის წიგნში
დაკარგული პერსონაჟი,
რომელიც რუკაზე არ წერია.
მე ვმოგზაურობ,
მაგრამ გზა არ არის ჩემი.
ჯაჭვი რიტმია.
რიტმი - სუნთქვაა.
სუნთქვა - ნებართვაა არსებობის.
ყოველ ნაბიჯზე
რკინა მახსენებს:
ადამიანიც შეიძლება იყოს ტვირთი,
თუ მას სივრცე დაავიწყეს.
გემბანი ქანაობს -
როგორც წინადადება,
რომელიც ვერ ასრულებს თავს.
მე ვქაჩავ დროს უკან,
მაგრამ დრო წინ მიდის
თეთრი კაცის საათით.
ზღვა მიყურებს ათასი თვალით.
ზოგი - ნაუტილუსის ილუმინატორია,
ზოგი - ჩაძირული ქალაქის ფანჯარა,
ზოგი - ჩემი წინაპრის ჩრდილი,
რომელმაც წყალი მიწად დაინახა.
მე მესმის სიღრმე,
როგორც ენა,
რომელიც არავის დაუწერია.
იქ თავისუფლება
არ არის სიტყვა -
ის წნევაა.
ღამით ვარსკვლავები
გემბანზე ჩამოდიან,
ვითარცა გაქცეული პატიმრები.
მე მათ ვეკითხები:
რომელ დროში ვარ მონა?
რომელ სივრცეში ვარ ადამიანი?
ცას არ აქვს ფერი.
მას მხოლოდ მიმართულება აქვს.
მე კი მიმართულება მაქვს,
მაგრამ ცა არ მეკუთვნის.
მე არ ვყვირი.
ჩემი სიჩუმე უფრო ხმამაღალია.
ოკეანე ამას ხვდება -
ისიც იყო შეკრული
ყინულით, კონტინენტებით, ღმერთებით.
ერთხელ ტალღამ
ჩემი სახელი დაიძახა,
ისეთი ხმით,
რომ დრო შეჩერდა
და გემი წამით დაბერდა.
თუ ოდესმე მივაღწევ ნაპირს,
მე იქ არ გადავალ.
მე უკვე ვარ გზაში,
რომელშიც ვერ დამიჭირეს.
მე ვარ შავი ადამიანი,
რომელმაც ოკეანეში
თავისუფლების გრამატიკა ისწავლა.
მე ვარ გემბანი,
რომელზეც დრო ჩაიმტვრა
და ჯაჭვად იქცა.
და თუ ეს ლექსი გადარჩება,
იცოდნენ:
მე არ ვიყავი მონა სივრცეში.
მე ვიყავი სივრცე,
რომელშიც მონობა ვერ დაეტია.
მიხეილ ჭიჭინაძე ( მიქაელი )
2026 წ.