გულსა ხელით დავატარებ,ამან მითხრა ჩემიაო,
რაც დათესე რაც გაკვალე სადღაც მაინც ფერიაო,
ამათ ხელში გამხელილი,ჭირი სახლის ჭერიაო,
გაიღიმე შესართავთან გონი გადამერიაო,
ასე თავში გახელილი ისეც არა ბევრიაო,
საქართველო შენი არა საქართველო ჩემიაო,
მე ვუთხარი რატომ იბრძვი რად ხარ ასე ჩუმად მდელო,
მე კი ვიცი რომ ეს მდელო ხალხით რომ არ გადათელონ,
მე ამისთვის გეტყვი ასე სიხარულად რომ ხარ ჩემო,
მინდა გზაზე გიამბო და ისევ ასე გაგახელო,
ეს გზა ჩუმი აყვავდება დაერქმევა მასაც მდელო,
დარჩა მარტო სხივებით და ჩვენი ყოფნით საქართველო...
თ.გუბელიძე